Rockway gr

Νίκος Κορέτσης

Νίκος Κορέτσης

WAR CURSE: “Eradication”

Πώς σου φαίνονται τα 2.400 μίλια σαν απόσταση; Αν αναλογιστείς ότι 1 μίλι ξηράς ισούται με 1.610 μέτρα, τότε φαίνεται τεράστια. Αν την “καλύψεις” όμως κουτρουβαλώντας και thrash-άροντας, τότε μικραίνει αισθητά.

SELEFICE: “I Met A God” EP

Πιστεύεται ότι δεν υπάρχει ταξίδι στο χρόνο. Πιστεύεται επίσης, πως ό,τι “πεθαίνει” δεν αναγεννιέται. Όπως και το ότι δεν υπάρχει Θεός. Ακόμη και ότι οι εφιάλτες είναι απλώς όνειρα και δεν μπορούν να αποτυπωθούν. Εσείς τί πιστεύετε; Μην απαντήσετε τώρα. Κάντε το αφού ακούσετε το νέο mini album των Selefice με τίτλο “I Met A God” (self-released). Των Selefice μάγκα μου (το γράφω και έρχονται απανωτές ανατριχίλες)! Μιλάμε για μία μπάντα “ακρογωνιαίο λίθο” της Ελληνικής metal σκηνής πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η οποία άφησε το στίγμα της με μόλις δύο κυκλοφορίες, το ομώνυμο “Selefice” demo του ’91 και το αριστουργηματικό και μοναδικό τους full length album, “Where Is The Heaven” του ’93.

BEWITCHER: “Under The Witching Cross”

Συνήθως όταν ακούς τη λέξη “τρίο”, το μυαλό σου πηγαίνει αυτομάτως σε ξέφρενο γλέντι και καλοπέραση. Μην πονηρεύεσαι αμέσως ρε συ! Για μουσική μιλάμε. Δηλαδή για πράγματα που “μουσικώνονται”. Μη μου πεις ότι δεν έχεις περάσει καλά με “τριάδες” όπως οι Venom, Motorhead, Sodom, Exciter και λοιπά “καλόπαιδα” του χώρου.

SADISM: “Ethereal Dead Cult”

Τί να είναι αυτό που με κάνει να ακούω “old school death metal” και συγκεκριμένα αυτούς τους Sadism, Μ. Παρασκευή; Πάντως όχι κάποια σατανική δύναμη, ούτε και η θέλησή μου να πάω κόντρα, ντε και καλά, στο κατανυκτικό κλίμα των ημερών. Τότε τί είναι;

WARCHEST: “Sentenced Since Conception”

Όταν ακούς “Χιλή”, τί σου έρχεται στο μυαλό; Λατινική Αμερική, ποδόσφαιρο, Ισπανικά (είναι η γλώσσα κουτέ!), οι Άνδεις (για τους πιο ψαγμένους). Από heavy metal μουσική; Ο Tom Araya ίσως; Αν σκέφτεσαι ποιος είναι αυτός, μάλλον διαβάζεις λάθος κείμενο. Αν είναι το πρώτο όνομα που σκέφτηκες, πρόσθεσε τώρα και τους Warchest.

HATEFLAMES: “Tomorrow Erased”

ΜΑ, Η Ελληνική metal σκηνή έχει “πεθάνει”. ΜΑ, Είναι το stoner τώρα της μόδας. ΜΑ, οι ελληνικές μπάντες είναι μόνο βαβούρα. ΜΑ, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις μπάντες του εξωτερικού. ΜΑλλον δεν ξέρετε τί σας γίνεται και για να το πω και αγγλιστί (your bad weather). Λίγο πολύ, όλοι θα έχουμε ακούσει από μία τέτοια πρόταση, ειδικά από τους λεγόμενους φασαίους (Ετυμ.: Φασαίος-α-ο, αυτός που είναι προσηλωμένος για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα σε κάτι, αργκό: περνάει “φάση”).

THREE DEAD FINGERS: “Breed Of The Devil”

Λεβεντογέννα Σουηδία. Από εκεί μας έρχονται οι νεανίες Three Dead Fingers, οι οποίοι δημιουργήθηκαν μόλις το 2015. Αποτελούνται από πέντε μέλη και τρεις κιθάρες παρακαλώ. Το 2017 κερδίζουν σε μουσικό διαγωνισμό (δεν ξέρω αλλά “Σουηδία, προφανώς και έχεις ταλέντο”), γεγονός που τους “ανοίγει” το δρόμο για τη δημιουργία ενός σημαντικού fan base. Κυκλοφορούν “ψηφιακά” το EP “Injustice” και στις αρχές Απριλίου 2019 “σκάει μύτη” και το ντεμπούτο άλμπουμ τους από την Bleeding Music Records.

INCULTER: “Fatal Visions”

Θα παραφράσω μία ατάκα του Ζανίνο από την αλησμόνητη ταινία “Θου Βου: Φανερός Πράκτωρ”, όταν δίδασκε καράτε και έδειχνε πώς σπάνε το ξύλο με το χέρι. Έτσι και εδώ…. Thrash λέγεται και είναι απλό! Τα όργανα πρέπει να είναι συντονισμένα καλά και ο ρυθμός να είναι “αστραπιαίος”. Στo headbanging δύο πράγματα: Ταχύτης και αυτοσυγκέντρωσις. Για πάμε ένας-ένας και με τη σειρά…

TELEPORT: “The Expansion”

Σκαλίζοντας underground κυκλοφορίες, “πέφτει” το μάτι μου σε ένα εξώφυλλο με ένα απειλητικά απόκοσμο κρανίο-κομήτη-νεφέλωμα, που μοιάζει έτοιμο να “καταπιεί” πλανήτες. Βλέπω το όνομα της μπάντας… Teleport λέει. Φοράω τη στολή κοσμοναύτη που έχω φυλαγμένη για τέτοιες περιπτώσεις και αφού ανακτώ επικοινωνία με το mp3 μου, μπαίνω σε περιδίνηση στο σύμπαν των Teleport.

VARIOUS: “A Tribute To Death”

Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε. Όπου θεός βάζεις Chuck Schuldiner και όπου πίστη και αγάπη βάζεις Death. Εξάλλου και οι δύο είναι λέξεις συνυφασμένες με το ιδίωμα. Πριν ξεκινήσω, να αναφέρω κάτι περί διασκευών, που προφανώς όλοι γνωρίζουμε, αλλά καλό είναι να το επαναλάβω. Στόχος μιας μπάντας που κάνει διασκευή είναι να αποτίσει φόρο τιμής στα ινδάλματά της, σεβόμενη το πρωτότυπο αλλά βάζοντας ταυτόχρονα και το δικό της χαρακτήρα στο τραγούδι. Όταν όμως η μπάντα που πρόκειται να διασκευάσεις είναι οι Death, τότε το πράγμα γίνεται λίγο πιο περίπλοκο.

Subscribe to this RSS feed

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version