Rockway gr

Αλέξης Δρυμιώτης

Αλέξης Δρυμιώτης

MARTYRDÖD: “Hexhammaren”

Τι κάνεις όταν πριν από 2μιση χρόνια έχεις κυκλοφορήσει ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όχι μόνο της καριέρας σου αλλά του είδους σου γενικότερα και αρχίζεις να κοντράρεις και αρκετούς ανυποψίαστους από συγγενικά είδη; Στην περίπτωση της σουηδικής d-beat riff-ομηχανής, στρώνεις τον κώλο σου και φροντίζεις η συνέχεια να είναι ακόμα καλύτερη!

ESOCTRILIHUM: “The Telluric Ashes of the Ö Vrth Immemorial Gods”

Μια κατηγορία ακροατών που ποτέ δεν κατάλαβα είναι αυτοί που προτιμούν μόνο γνωστά ονόματα και δεν μπαίνουν στον κόπο να ακούσουν μπάντες “που δεν τις ξέρει ούτε η μάνα τους”. Οκ, ίσως δεν έχουν όρεξη να ακούνε ένα συνεχές μπαράζ από αδιάφορές μετριότητες, αλλά έτσι στερούνται και την μεγαλύτερη απόλαυση που μπορεί να νιώσει ένας μουσικόφιλος, μια απόλαυση που μου προσέφεραν οι Esoctrilihum όταν έβαλα να τους ακούσω επειδή ήμουνα περίεργος για το παράξενο όνομα και εξώφυλλο, την αίσθηση του να βάζεις ένα δίσκο και μετά από λίγο να διαπιστώνεις με το σαγόνι στο πάτωμα πως η φράση που περιγράφει την κατάσταση σου απόλυτα είναι “έχω φάει σκατά”.

MURG: “Strävan”

Έχετε σίγουρα ακούσει όλ@ τον όρο “παγωμένο” black metal αλλά σας εγγυούμαι πως αν δεν είχατε μέχρι τώρα επαφή με το ανώνυμο Σουηδικό ντουέτο τότε δεν έχετε αντιληφθεί μέχρι τώρα τι πραγματικά σημαίνει.

1782: “1782”

Εξ’ Ιταλίας ορμώμενοι οι 1782 και από τις πρώτες νότες τους μπορείς να μαντέψεις τι “καπνό” φουμάρουν, μια μαντεψιά που επιβεβαιώνεται πλήρως όταν ακούσεις ολόκληρο το άλμπουμ: ακόμα μία μπάντα που είναι κατά 90% κλώνος των Electric Wizard.

SAOR: “Forgotten Paths”

Με μόλις έξι χρόνια παρουσίας στην μαυρομεταλλική σκηνή, οι Saor του Andy Marshal ήδη έχουν καθιερωθεί σαν οι βασικοί εκπρόσωποι της gaelic οπτικής στο όλο και πιο πυκνοκατοικημένο σπίτι του folk/post black και κοιτάνε στα ίσα πλέον τους εν Γηραιά Αλβιόνα γείτονες τους (και κατά μια δεκαετία προγενέστερους) Fen.

DREAMS OF THE DROWNED: “Dreams of the Drowned I”

Περνάει το black metal μια περίοδο αναγέννησης; Οι οιωνοί λένε πως ναι, αφού το γνωστό τραγελαφικό ξεσκαρτάρισμα της παλιάς σχολής δεν συμβαίνει σε κενό αέρος αλλά συνοδεύεται από μια δημιουργική έκρηξη νέων (κυρίως) αλλά και παλιότερων συγκροτημάτων που πετάνε τις αλυσίδες των αυτοαποκαλούμενων Αρχόντων του Χάους και απελευθερώνουν το είδος ώστε να ψάξει τις πραγματικές, απίστευτα πολλές, προοπτικές του.

NUSQUAMA: “Horizon Ontheemt”

Αν είναι μια σκηνή μαυρομέταλλου που παραμένει εγκληματικά παραμελημένη είναι αυτή της Ολλανδίας (και μαζί της η αδελφή Βελγική αλλά με αυτήν θα ασχοληθούμε σε άλλη φάση) η οποία τα τελευταία χρόνια μεσουρανεί ποιοτικά με μπάντες όπως οι Fluisteraars, Turia και Laster, μια ποιοτική έκρηξη που δεν αντικατοπτρίζεται δυστυχώς στην πενιχρή προβολή που δέχεται από τον μεταλλικό τύπο.

WASTE OF SPACE ORCHESTRA: “Syntheosis”

Αν το όνομα Waste of Space Orchestra δεν σας λέει κάτι ίσως σας πουν κάτι οι 2 οντότητες που τους απαρτίζουν, Dark Buddha Rising και Oransi Pazuz…  Άσε κάτω τα χαρτάκια ρε μαλάκα, περίμενε να ολοκληρώσω! Αχέμ, που είχαμε μείνει; Α ναι, Pazuzu. Οι 2 αυτές οντότητες λοιπόν, μέλη της ίδιας κολεκτίβας από το μακρινό Tampere, είχαν συνεργαστεί για να παρουσιάσουν το έργο “Syntheosis” στην σκηνή του Roadburn Festival και στην πορεία αποφάσισαν να το προσφέρουν και στον υπόλοιπο κόσμο με τη μορφή studio ηχογράφησης. 

Subscribe to this RSS feed

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version