Rockway gr

Αλέξης Δρυμιώτης

Αλέξης Δρυμιώτης

BÖLZER: “Lese Majesty”

Οι Bölzer μέσα στα λίγα σχετικά χρόνια παρουσίας τους έχουν αποδειχτεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις ακραίου metal, και με την καλή και με την κακή έννοια. Η καλή είναι προφανώς ο πρωτότυπος και άκρως αποτελεσματικός death/black ήχος τους, που έφερε μια πνοή φρέσκου αέρα σε ένα σχετικά κουρασμένο ιδίωμα. Η κακή είναι πως στην περίπτωση των Ελβετών έχουμε ένα ζωντανό παράδειγμα του τι γίνεται όταν οι αισθητικές εμμονές σου με προβληματικά θέματα υπερισχύουν οτιδήποτε άλλου και καταλήγεις περιστοιχισμένος από άτομα των οποίων οι προβληματικές εμμονές δεν περιορίζονται στο αισθητικό/αφηρημένο κομμάτι. Κοινώς, ο Okoi Jones έχει περικυκλώσει τον εαυτό του με γουρούνια και είναι ζήτημα χρόνου η δυσωδία να κολλήσει πάνω του μόνιμα.

THE DEATHTRIP: “Demon Solar Totem”

Οκ, όλοι όσοι ασχολούνται έστω και περιστασιακά με το black metal ξέρουν πως όταν βλέπεις The Deathtrip πάντα υπάρχει ένα φάντασμα από πίσω που ονομάζεται Thorns, μιας και η μπάντα του Host έχουν αποδειχτεί άξιοι συνεχιστές του Snorre, με την ευλογία του ίδιου μάλιστα. Και οι λέξη κλειδί είναι “συνεχιστές”, γιατί μπορεί το “Deep Drone Master” να ακουγότανε λίγο σαν κλώνος (απολαυστικά πάντα), αλλά με το δεύτερο άλμπουμ τους ο Host δείχνει πως δεν αρκείται να αντιγράφει αλλά μπορεί και να κτίζει πάνω στα θεμέλια που έβαλε ο Νορβηγός-φαινόμενο.

SØRGELIG: “We, the Oblivious”

Αν είναι κάτι που θεωρώ σαν τη μεγαλύτερη δύναμη του black metal είναι το πόσο ευέλικτο είναι, μπορείς να το συνδυάσεις με ένα αστεία μεγάλο αριθμό επιρροών και να εκφράσεις μια απίστευτη πληθώρα συναισθημάτων και για αυτό και συνεχώς εξελίσσεται, και σε αντίθεση με άλλα είδη μπορεί να κάνει κάθε τόσο κοιλιά στη δημοτικότητα αλλά ποτέ σε underground ποιότητα. Καμιά φορά όμως σε όλη αυτή την ποικιλία καλό είναι να επιστρέφουμε στα βασικά, και σαν βασικά δεν εννοώ το να επαναλαμβάνεις τα ίδια 3 Sarcofago/Bathory riff (όχι πως δεν έχει και αυτό την αξία του) αλλά το να ξαναγυρνάς στην συναισθηματική ηγεμονία του Μαύρου.

MAYHEM: “Daemon”

Νομίζω είναι πλέον  καιρός να παραδεχτούμε κάτι: τα εναπομείναντα “κλασσικά” μέλη των Mayhem δεν είναι ακριβώς συνθετικές ιδιοφυίες. Ναι, ο Hellhammer είναι μετρονόμος (και μισθοφόρος βασικά), ο Attila παραμένει καταπληκτικός ερμηνευτής και frontman και ο Necrobutcher… είναι ο Necrobutcher. Καλοί, χρυσοί (ή ίσως και όχι) αλλά χωρίς Blasphemer η ομάδα πλέον δεν παίρνει πρωτάθλημα.

מזמור: “Cairn”

Για είδη των οποίων οι οπαδοί συχνά περηφανεύονται για το σκότος  που κουβαλάνε και το πόσο ψαγμένα είναι, το doom και black metal κατά τα άλλα είναι πηγμένα από μπάντες τύπου “κοίτα πόσα ναρκωτικά παίρνω” και “βρίζω τον Χριστό και τους εβραίους επειδή είμαι τόσο edgy”. Είναι λοιπόν απίστευτα αναζωογονητικό όταν μέσα στον συρφετό ξεχωρίζουν μπάντες όπως οι מזמור (Mizmor) οι οποίοι κάνουν ότι κάνουν επειδή το έχουν ανάγκη να ξεράσουν τα σωθικά τους και από αυτό πηγάζει πραγματική ακρότητα και συναίσθημα.

BLACK CILICE: “Transfixion of Spirits”

Πολύ καλή φάση όταν μια μπάντα σε βοηθάει η ίδια να περιγράψεις τον ήχο της, και σε αυτή την περίπτωση ο αντικοινωνικός Πορτογάλος που επιμένει στην ανωνυμία μας δίνει την περιγραφή στο πρώτο κομμάτι του δίσκου, πατάς το play και ακούς “Darkness and Fog”, ωμό, lo-fi black metal, ηχογραφημένο σε υπόγειο με υγρασία με μια κατσίκα να μασάει τα master tapes.

ATLANTEAN KODEX: “The Course of Empire”

Έξι χρονάκια έχουν περάσει από το “The White Goddess”, το δεύτερο άλμπουμ των Γερμανών επικάδων, και από ότι φαίνεται τα εκμεταλλεύτηκαν πλήρως ακονίζοντας την τεχνική τους. Όχι, δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα, αλλά ότι κάνανε παλιά, πλέον το κάνουν καλύτερα.

Religion & Politics Pt 5: Θρασύδειλο μέταλλο, Κυρ Παντελή.

Έχω αναφερθεί ξανά για τις νοητικές κωλοτούμπες που κάνουν πολλοί μεταλλάδες για να δικαιολογήσουν τη συνεχή στήριξη τους σε καθάρματα, μισογύνηδες και φασισταριά, αλλά και να ήθελα να αφήσω το θέμα ως εκεί πραγματικά δεν με αφήνετε να αγιάσω.

THIEF: “Map of Lost Keys”

Η γοητεία που ασκεί το μουσικό κομμάτι της ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σε rock και metal μουσικούς δεν είναι κάτι νέο, όπως έχουμε δει σε παραδείγματα όπως οι Om και Batushka, και από την έλξη του δεν γλύτωσε και ο Dylan Neil, μέλος των γνωστών περίεργων μαυρομέταλλων Botanist. Η διαφορά εδώ όμως είναι πως ο Neil δεν αποπειράθηκε να εκφράσει αυτό του το ενδιαφέρον  μέσω μεταλλικών μονοπατιών αλλά ακολούθησε τον δρόμο της electronica, του trip hop και σε σημεία του εναλλακτικού rock.

Subscribe to this RSS feed

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version