Rockway gr

Αλέξης Δρυμιώτης

Αλέξης Δρυμιώτης

SAOR: “Forgotten Paths”

Με μόλις έξι χρόνια παρουσίας στην μαυρομεταλλική σκηνή, οι Saor του Andy Marshal ήδη έχουν καθιερωθεί σαν οι βασικοί εκπρόσωποι της gaelic οπτικής στο όλο και πιο πυκνοκατοικημένο σπίτι του folk/post black και κοιτάνε στα ίσα πλέον τους εν Γηραιά Αλβιόνα γείτονες τους (και κατά μια δεκαετία προγενέστερους) Fen.

DREAMS OF THE DROWNED: “Dreams of the Drowned I”

Περνάει το black metal μια περίοδο αναγέννησης; Οι οιωνοί λένε πως ναι, αφού το γνωστό τραγελαφικό ξεσκαρτάρισμα της παλιάς σχολής δεν συμβαίνει σε κενό αέρος αλλά συνοδεύεται από μια δημιουργική έκρηξη νέων (κυρίως) αλλά και παλιότερων συγκροτημάτων που πετάνε τις αλυσίδες των αυτοαποκαλούμενων Αρχόντων του Χάους και απελευθερώνουν το είδος ώστε να ψάξει τις πραγματικές, απίστευτα πολλές, προοπτικές του.

NUSQUAMA: “Horizon Ontheemt”

Αν είναι μια σκηνή μαυρομέταλλου που παραμένει εγκληματικά παραμελημένη είναι αυτή της Ολλανδίας (και μαζί της η αδελφή Βελγική αλλά με αυτήν θα ασχοληθούμε σε άλλη φάση) η οποία τα τελευταία χρόνια μεσουρανεί ποιοτικά με μπάντες όπως οι Fluisteraars, Turia και Laster, μια ποιοτική έκρηξη που δεν αντικατοπτρίζεται δυστυχώς στην πενιχρή προβολή που δέχεται από τον μεταλλικό τύπο.

WASTE OF SPACE ORCHESTRA: “Syntheosis”

Αν το όνομα Waste of Space Orchestra δεν σας λέει κάτι ίσως σας πουν κάτι οι 2 οντότητες που τους απαρτίζουν, Dark Buddha Rising και Oransi Pazuz…  Άσε κάτω τα χαρτάκια ρε μαλάκα, περίμενε να ολοκληρώσω! Αχέμ, που είχαμε μείνει; Α ναι, Pazuzu. Οι 2 αυτές οντότητες λοιπόν, μέλη της ίδιας κολεκτίβας από το μακρινό Tampere, είχαν συνεργαστεί για να παρουσιάσουν το έργο “Syntheosis” στην σκηνή του Roadburn Festival και στην πορεία αποφάσισαν να το προσφέρουν και στον υπόλοιπο κόσμο με τη μορφή studio ηχογράφησης. 

TRESSPASSER: “ЧОМУ НЕ ВИЙШЛО?”

“Γιατί δεν πέτυχε;” ρωτάνε οι (βασισμένοι στη Σουηδία πλέον) Ουκρανοί Trespasser αναφερόμενοι στην Μαχνοβτσίνα, το αναρχικό επαναστατικό κίνημα που έληξε άδοξα το 1921, και όσοι έχουν υπόψη τους την ιστορία της δεν θα δυσκολευτούν να δώσουν απάντηση (ονόματα δεν λέμε, λενινιστικές υπολήψεις δεν θίγουμε), όσον αφορά το μουσικό κομμάτι όμως το πείραμα πέτυχε και με το παραπάνω.

THE SABBATHIAN: “Latum Alterum”

Από το όνομα και μόνο καταλαβαίνεις πως το υπερατλαντικό ντουέτο των Chad Davis  (Demoncy, Profane Grace, Hour of Thirteen μεταξύ πολλών άλλων) και Anette Uvaas Gulbrandsen (Nattsol, Mandylion) αγαπάει κάτι που ξεκινάει από d και καταλήγει σε –oom. Παραδόξως όμως, δεν μοιάζουν καθόλου με Sabbath. Για την ακρίβεια, απέχουν πολύ από την όλη κυρίαρχη φάση ρετρό doom και occult rock και κοιτάνε σε μια άλλη ιστορική μπάντα για βασική έμπνευση τους.

DER ROTE MILAN: “Moritat”

Γερμανοί, που παίζουν σκληρό αλλά μελωδικό black metal, με μέλη που έχουν παρελθόν σε πιο death metal και core μονοπάτια και γράφουν για κοινωνικοπολιτικά θέματα (σε αυτή την περίπτωση ο 30ετης Πόλεμος) και εύλογα θα ρωτήσετε: έχουν ξεκινήσει σχολή οι Der Weg Einer Freiheit; Η αλήθεια είναι πως μια στυλιστική ομοιότητα υπάρχει μεταξύ των 2 αλλά οι Der Rote Milan σίγουρα δεν είναι κλώνοι.

HEXVESSEL: “All Tree”

Not with a bang but with a song, the new world begins για να παραφράσω τον T.S. Elliot, και οι Hexvessel με το “All Tree” φροντίζουν να προσφέρουν τα τραγούδια αυτά που μας μαθαίνουν να γίνουμε ο Άττης στην Ανθρωπόκαινο που λέει και το αγαπημένο μου άρθρο του 2018.

DREAMLONGDEAD: “Umbra”

Τους Αθηναίους Dreamlongdead τους πρωτοσυνάντησα πριν κάτι χρονάκια σε μια συναυλία με τους επίσης αγαπημένους Shattered Hope και ήταν έρωτας με την πρώτη αυτιά, μιας και το βαρύ, αργό, Lovecraftian doom/death τους ήταν λες και φτιάχτηκε κατά παραγγελία για τα προσωπικά μου φετίχ. 

Subscribe to this RSS feed

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version