Rockway gr

EYEHATEGOD Featured

Η Νέα Ορλεάνη είναι από τις περιοχές που τις έχεις κατά κάποιο τρόπο συνυφασμένες με τη μουσική.

Σίγουρα οι πρώτες σου σκέψεις θα έχουν να κάνουν με jazz και blues. Αν είσαι οπαδός του σκληρού ήχου όμως, ξέρεις ότι η Νέα Ορλεάνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την γέννηση του sludge και ασυναίσθητα θα σκεφτείς τους Eyehategod. Πάνε 30 χρόνια από την μισανθρωπική μουσική ανωμαλία που δημιούργησαν αυτοί οι τύποι και ακόμη και σήμερα κατέχουν περήφανα την πρώτη θέση σε αυτή την λασπωμένη κατηγορία του metal. 

Γεννημένοι το μακρινό 1988, οι Eyehategod με ακριβή ημερομηνία γέννησης τις 20 Απριλίου (4/20 για όσους καταλαβαίνουν) θα κυκλοφορήσουν το 1990 την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο “In The Name Of Suffering”. Από το εξώφυλλο και μόνο καταλαβαίνεις ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι “φυσιολογικό”. Έχουμε να κάνουμε όμως με τη γέννηση μιας ολόκληρης μουσικής σαπίλας. Ωμό, τραχύ, βρώμικο όσο δεν πάει, το “In The Name Of Suffering” σου δημιουργεί τις πιο άσχημες σκέψεις και συναισθήματα. Ηχογραφείται αποκλειστικά από τους ίδιους με ένα πενιχρό ποσό και κυκλοφορεί από μια άσημη Γαλλική εταιρεία (Intellectual Convulsion) σε ελάχιστα αντίτυπα. Η αρχή έγινε και το πρώτο σοκ στην μουσική σκηνή επήλθε. 

Η συνέχεια επιφύλασσε μεγάλες εκπλήξεις. Οι Eyehategod αφοσιώνονται στην ηχογράφηση του καινούργιου τους album και 3 χρόνια αργότερα “σκάει” το “Take As Needed For Pain”. Ηχογραφημένο σε ένα μικρό studio στον 13 όροφο ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου με τον Mike Williams να είναι άστεγος εκείνη την περίοδο και τα πάντα να λειτουργούν...άψογα. Όλα φαίνεται πως έπαιξαν τον ρόλο τους ώστε οι Eyehategod να δημιουργήσουν αυτό που εξαρχής ήθελαν. Είναι ίσως η στιγμή που ο όρος sludge παίρνει σάρκα και οστά και ο ήχος της μπάντας είναι πλέον ξεκάθαρος. Blues-ίστικο υπόβαθρο περασμένο μέσα από μια αηδιαστική παραμόρφωση και αργόσυρτα riffs ντυμένα με southern rock αισθητική. 

Υπήρχε μια βάση πλέον όσον αφορά τον ήχο της μπάντας και το “Dopesick” που κυκλοφορεί τρία χρόνια αργότερα έμοιαζε η φυσική συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς. Η βελτιωμένη παραγωγή έδεσε άριστα με τον χαρακτηριστικό πλέον Eyehategod ήχο και περιοδείες με μπάντες όπως οι White Zombie και οι Pantera βοήθησαν στην εξάπλωση της sludge σκηνής και έκαναν το όνομα της μπάντας να ακουστεί ακόμη πιο δυνατά ανά την υφήλιο. Το “Dopesick” αποτελεί την ίσως πιο ολοκληρωμένη ώριμη δουλειά της μπάντας μέχρι εκείνη την περίοδο με το δίσκο να περιέχει από την αρχή μέχρι το τέλος κομματάρες που θα διδάσκονταν άνετα σε sludge σεμινάρια. Η “ανωμαλία” της μπάντας, εκτός από την αρρωστημένη ηχητική προσέγγιση της, διαφαίνεται και σε διάφορες ιστορίες που ακούστηκαν κατά την ηχογράφηση του Dopesick. Η παρ’ ολίγον έξωση από το studio καθώς ο Mike Williams έκοψε το χέρι του και γέμισε το studio με αίματα προσπαθώντας να ηχογραφήσει τον ήχο ενός σπασμένου μπουκαλιού στην αρχή του δίσκου είναι μία από αυτές. 

Τα μέλη της μπάντας αποφασίζουν να ασχοληθούν με τα διάφορα άλλα projects τους και οι Eyehategod μπαίνουν στον πάγο. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας λοιπόν, και μια διαφαινόμενης διάλυσης, συγκεντρώνονται τέσσερα χρόνια αργότερα και παίρνοντας ώθηση από την ηχογράφηση κάποιον b-sides, singles, και 7'' από την Dopesick περίοδο που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο “Sounthern Discomfort” (2000), αποφασίζουν να ηχογραφήσουν την τέταρτη ολοκληρωμένη δουλειά τους που κυκλοφορεί την ίδια χρονιά και φέρει τον τίτλο “Confederacy of Ruined Lives”. Η σαφώς πιο γυαλισμένη παραγωγή δεν αλλοιώνει τον χαρακτήρα της μπάντας η οποία πατάει στα southern / blues / doom στοιχεία που την χαρακτηρίζουν, χωρίς παρόλα αυτά να συγκινεί με αυτή την κυκλοφορία. 

Και μετά από το “Confederacy of Ruined Lives” το χάος. Φυλακίσεις μελών, θάνατος του Joey La Gaze (drums) και το μέλλον των Eyehategod μοιάζει κάτι παραπάνω από αβέβαιο. Παρόλα αυτά ο Jimmy Bower ανακοινώνει το 2010 πως η μπάντα παραμένει ενεργή και τέσσερα χρόνια αργότερα (2014) κυκλοφορεί μέσω της εταιρείας του Phil Anselmo (Housecore Records) την ομότιτλη πέμπτη δουλειά της. Το “Eyehategod” είναι μια δουλειά που περίμεναν πολλοί και ήλπιζαν σε κάτι καλό και οι τρελιάρηδες από την Νέα Ορλεάνη επαλήθευσαν με τον καλύτερο τρόπο όλες τους (μας) τις προσδοκίες. Το album αποθεώνεται από τον τύπο, σκαρφαλώνει ψηλά στα charts και οι Eyehategod μας υπενθυμίζουν ότι είναι από τις λίγες μπάντες που εκτός από “αληθινοί” σε αυτό που κάνουν, είναι και ικανοί να μας προσφέρουν με τον καλύτερο τρόπο αυτή την αλήτικη απαισιοδοξία που αναζητούμε ακούγοντας sludge. 

Μέσα σε όλα αυτά οι Eyehatedgod έχουν κυκλοφορήσει αρκετά compilations, 7άρια, κ.τ.λ., αλλά αυτό που καλοσκέφτεσαι καμιά φορά είναι πώς είναι αξιομνημόνευτο που με την άτακτη ζωή των μελών της, η μπάντα καταφέρνει να είναι ακόμη ενεργή και ακμαία. Μου λέει ένας φίλος: Γράψε πως “απλά γαμάνε”. Και είχε δίκιο. Όλα τα εγκυκλοπαιδικά που αναφέρω παραπάνω ίσως είναι περιττά. Είναι μερικές μπάντες που απλά γαμάνε και ίσως είναι αυτό το μόνο που πρέπει να κρατήσετε από αυτό το αφιέρωμα. Κάθε ζωντανή τους εμφάνιση είναι μια απόδειξη για το τι σημαίνει Eyehategod και sludge. Την Κυριακή 24 Ιουνίου στο Temple παρέα με Sadhus και Gugulta θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Rate this item
(2 votes)
More in this category: « OM GOATWHORE »
back to top

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version