Rockway gr

DARK TRANQUILLITY Featured

Είσαι στην τελική ευθεία για τα 2 live (σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) των Σουηδών μελωδικών death metallers, Dark Tranquillity, μιας από τις συνεπέστερες και τιμιότερες μπάντες στον χώρο διαχρονικά.

Θες να προετοιμαστείς, να κάνεις το ζέσταμά σου. Να μια καλή αφορμή με αυτή την μικρή αναδρομή που κάνουμε στο παρόν άρθρο, επιλέγοντας κομμάτια από κάθε σταθμό της δισκογραφίας τους, από το demo του 1991 έως και το πρόσφατο τους “Atoma”.

1991 λοιπόν, και το “Trail Of Life Decayed”, το πρώτο demo των Σουηδών είναι πραγματικότητα. Στα φωνητικά ο Anders Friden (ο οποίος προσωπικά μου θυμίζει έντονα τον Jeff Walker των Carcass) μιας και στις απαρχές ο Mikael Stanne κατείχε την θέση του ενός από τους δυο κιθαρίστες.

 

1992. To πρώτο ep “A Moonclad Reflection”. Ακόμη διατηρούν το αρχικό σχήμα του demo. 

1993. Κυκλοφορεί το πρώτο τους κανονικό άλμπουμ με τίτλο “Skydancer”. Εδώ κλείνει η αυλαία για τον Friden και από το επόμενο βήμα τους οι DT θα πάρουν την μορφή με την οποία τους γνωρίζουμε ως σήμερα με τον Stanne πίσω (και) από το μικρόφωνο. Η ηχητική σφραγίδα της μπάντας είναι ήδη …ορατή.

1994. Σε αυτό το δεύτερο demo του σχήματος, ο Stanne αναλαμβάνει τα φωνητικά σε αυτό το σχήμα το οποίο άνοιξε δρόμο δημιουργώντας το δικό τους μουσικό ρεύμα, επηρεάζοντας αναρίθμητους μουσικού και μπάντες.

1995. Έρχεται και το πρώτο ep με τον Stanne στα φωνητικά, με τίτλο “Of Chaos And Eternal Night”. O ήχος τους δεν απέχει τόσο στην βάση του από αυτό που έχουν σήμερα, αλλά είναι εντελώς ακατέργαστος και αυτό μαρτυρά πόσο επέμειναν με σκληρή δουλειά να βελτιωθούν αλλά κοιτώντας σταθερά προς την πορεία που χάραξαν από τότε, ακόμη και στις δουλειές με έντονο πειραματισμό, δεν έχασαν ποτέ τον χαρακτήρα τους.

1995. “The Gallery”. Δεν υπάρχει φίλος του μελωδικού death που δεν πίνει νερό στο όνομα αυτό του δίσκου. Σε μια εποχή μάλιστα που το ιδίωμα δεν είχε καν οριοθετηθεί και δίσκοι όπως αυτός εδώ άνοιγαν νέους δρόμους.

1996. “Enter Suicidal Angels” ep. Ένα τόνο πιο σκοτεινό και λίγο πιο τεχνικό, το επόμενο βήμα που θα οδηγήσει στο επικό “The Mind’s Eye”.

1997. “The Mind’s Eye”. Συνεχής βελτίωση σε όλους τους τομείς, ειδικά στην παραγωγή. Κομματάρες και κάποια από τα απολαυστικότερα φωνητικά του Stanne.

1999. “Projector”. Όλοι έχουν αγαπημένο άλμπουμ κι αυτό εδώ είναι που ξεχωρίζουν αρκετοί από τους φίλους της μπάντας ως τέτοιο. Προσωπικά δεν μπορώ να διαλέξω αγαπημένο DT άλμπουμ, αλλά αυτό εδώ έχει μέσα κάποια από τα πραγματικά αγαπημένα μου… Τα μελαγχολικά καθαρά του Stanne έρχονται στην απόλυτη αντίθεση με την brytal πλευρά του. Έχει επίσης τόσο πειραματισμό, αλλά στην σωστή ποσότητα, που άνετα το λες και progressive.

2000. “Haven”. Κοντεύουν την δεκαετία και ήδη θεωρούνται από τις μπάντες με τα πιο σταθερά line up. Σε αυτή την φάση θα κάνουν την προσθήκη του Martin Brandstrom στα …ηλεκτρονικά. Το “Haven” είχε να διαδεχθεί ένα απίθανο άλμπουμ και το έκανε εξελίσσοντας τον ήχο τους ακόμη περισσότερο. Για όσους παρακολουθούσαν την μπάντα σοβαρά αυτό δεν θα έπρεπε να αποτελέσει έκπληξη, παρόλα αυτά ήταν μια δουλειά που δίχασε κάποιους από τους πιο σκληροπυρηνικούς τους φίλους, κυρίως λόγω της μοντέρνας παραγωγής και της δουλειάς του Brandstrom ο οποίος πήρε άμεσα ζωτικό χώρο στο συνθετικό κομμάτι.

2002. “Damage Done”. Από τις πιο γκρουβάτες δουλειές τους, προσωπικά αν και μου αρέσει αρκετά, βρίσκω κάπως ρηχή την κιθαριστική δουλειά, αν και τα riffs έχουν πολύ δύναμη. Ο Stanne σε κάποια από τα όχι και πιο ευρηματικά του φωνητικά, ενώ έχει αλλάξει ελαφρώς και η ισορροπία στον γενικό ήχο με τίγκα χρήση πλέον ηλεκτρονικών και πλήκτρων.

2004. “Lost To Apathy” ep. Δυο κομμάτια, ένα remix, μια live ηχογράφηση και ένα video είναι όσα βρίσκει κανείς σε αυτό το ep. Εξαιρετικό το ομότιτλο τραγούδι, ενδεικτικό σημάδι πως ξεφεύγουν από αυτό που είχαν κατά νου με την προηγούμενη δουλειά τους. Κοφτερές κιθάρες, έξυπνα πλήκτρα που συνοδεύουν, στίχοι και φωνητικά από τον Stanne που σου θυμίζουν γιατί αυτή η μουσική σε κάποιος εκφάνσεις της δεν είναι σαν τα υπόλοιπα είδη.

2005. “Character”. Μπορεί το “ορεκτικό” ep που προηγήθηκε να ήταν …μπουκίτσα σε περιεχόμενο, έδειξε όμως σωστά το δρόμο που θα ακουλουθούσαν οι Dark Tranquillity. Παρέδωσαν ένα δίσκο αντάξιο του ονόματος που έχτισαν. Μοντέρνο μα αδιαπραγμάτευτα επιθετικό και γρήγορο, ιδιαίτερα μελωδικό αλλά συνάμα ότι πρέπει για ατέρμονο headbanging. 

2007. “Fiction”. Οι Dark Tranquillity είναι από τις μπάντες που δεν σε απογοητεύουν ποτέ. Θυμάμαι τότε που κυκλοφόρησε το “Fiction”, μάλλον λίγο νωρίτερα, όπου ήμουν βέβαιος πως η μπάντα λογικά κάπου εδώ θα έκανε την κοιλιά που δικαιούται κάθε μεγάλη μπάντα με τόσα χρόνια στην πλάτη της. Κι εκείνοι αντί αυτού έβγαλαν το “Fiction”, με θράσος μας το πέταξαν στα αυτιά, έναν ηχητικό ογκόλιθο που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία από κάθε περίοδο της μπάντας και τα εναρμονίζει με την εποχή.

2009. “Where Death Is Most Alive”. Κι ενώ είναι αδιάλειπτα ενεργοί σαν σχήμα από το 1991, μόλις το 2009 θα τολμήσουν να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους live άλμπουμ (μαζί με ταυτόχρονη βίντεο κυκλοφορία). Εδώ αποτυπώνεται στα μαγνητικά μέσα πως ακούγεται (και πως φαίνεται) η μπάντα (και το κοινό της) στα live. Στο μπάσο ακούμε τον Daniel Antonsson που ανέλαβε την θέση από το 2008 ως το 2013.

2010. “We Are The Void”. Αν κάποιος με ρωτούσε αν οι DT έχουν άσχημο, ή έστω μέτριο δίσκο θα απαντούσα αρνητικά. Αν πάλι κάποιος με ρωτούσε ποιος είναι ο πιο αδύναμος σε σύγκριση με όλες τις κυκλοφορίες τους, θα τους έδειχνα το “We Are The Void”. Πρόκειται για ένα σκοτεινό άλμπουμ που έχει έντονα… κλειστοφοβικό χαρακτήρα και ίσως να αντανακλά και κάποια περίεργη φάση στον ψυχισμό τους, ή ακόμη μια προσπάθεια να μην βαλτώσουν συνθετικά. Όπως και να έχει, αυτό λειτουργεί, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα δεν φέρνει τον πιο άμεσο , ή τον πιο επιθετικό τους δίσκο. 

2012. “Zero Distance” ep. Στο ep που ακολούθησε η κατάσταση δεν διαφοροποιήθηκε δραματικά, προετοιμάζοντας τον δρόμο για ένα άλμπουμ που δεν ήταν κάτι που θα απομακρυνόταν από τον προκάτοχό του.

2013. “Construct”. Εκτός από την επιστροφή του Martin Henriksson στην σύνθεση της μπάντας, δεν υπάρχουν δραματικές αλλαγές στο ύφος του “Construct”.Τα κομμάτια δείχνουν την αναζήτηση του σχήματος για την εύρεση καινούργιων φορμών, αλλά ίσως και μια ελαφριά κόπωση που έχει επέλθει από το “We Are The Void” κι έπειτα και ψάχνει να βρει διέξοδο. Το ίδιο έτος κυκλοφορούν και το live “For The Fans”.

2016. “Atoma”. Οι ιδιοφυείς Σουηδοί καταλαβαίνουν πως πρέπει να πάρουν τις ανάσες τους από το στούντιο και το πράττουν. Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει με την δισκογραφική τους επιστροφή το 2016 με το “Atoma”. Νέος αέρας πνέει στα αυλάκια του, με την φρεσκάδα του να παίρνει μακριά το συνοφρύωμα (κι όχι απογοήτευση) που είχε σχηματιστεί το τελευταίο διάστημα στα πρόσωπα των fan τους.

Την ευκαιρία να δούμε και να βιώσουμε το στίγμα της μπάντας στο 2018, θα την έχουμε στις παρακάτω 2 ημερομηνίες. Το Σάββατο 21/4 για την Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 22/4 για την Αθήνα

Αφιερώνω το αρθράκι αυτό στον Νικόλα Κορέτση, τον πιο δεινό οπαδό των Dark Tranquillity που έχω γνωρίσει. 

Rate this item
(0 votes)
More in this category: « TRIBULATION GRAILS »
back to top

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version