Rockway gr

TRIBULATION Featured

Όταν αναλογιζόμουν τι θα γράψω εν όψει του εξαιρετικού live που έρχεται την Κυριακή στο Academy με τους Ιnsomnium να αποτελούν μάλλον τη λογική επιλογή, εξαιρετικό σχήμα με αξιοπρόσεκτη πορεία και από την άλλη τους αρκετά νεώτερους στη σκηνή, Tribulation, δεν ξέρω αν ήταν το “Down Bellow”, το οποίο κυκλοφόρησε στην αρχή της χρονιάς και πάει καρφωτό για μία από τις υψηλές θέσεις μεταξύ των καλύτερων δίσκων του 2018, ή η τάση των Σουηδών να μην επαναπαύονται και να μεταλλάσσουν τον ήχο τους από δίσκο σε δίσκο, που τελικά με έκανε να καταλήξω να ανατρέξω στην πορεία τους.

Οι Τribulation γεννήθηκαν ως φοίνικας μέσα από τις στάχτες του thrash metal σχήματος των Ηazard, το οποίο δεν ευτύχησε να δει πέρα από τα δύο demo του μεταξύ των ετών 2001-2004. Η κομβική χρονιά του 2004, τους βρίσκει να αλλάζουν όνομα και κυρίως, μουσική κατεύθυνση και μετά από την αποχώρηση του vocalist τους, οι Adam Zaars και  Jonathan Hultén στις κιθάρες, ο Johannes Andersson σε φωνητικά και μπάσο και ο Jakob Johansson στα τύμπανα, μορφοποιούν το σχήμα όπως θα γίνει γνωστό αργότερα. Το 2005 κυκλοφορούν το πρώτο τους demo, πλέον με death metal προσέγγιση και το 2006 το πρώτο τους ΕΡ με τίτλο “Putrid Rebirth”. 

Kάπως έτσι, τους ανακαλύπτει η Pulverised Records και το 2009 ο πρώτος τους ολοκληρωμένος δίσκος βλέπει το φως (ή το σκοτάδι in that case). To “The Horror” έρχεται και ο death metal κόσμος αγκαλιάζει τη δουλειά από την αρχή. Κλασικό σουηδικών καταβολών death metal με πολύ μικρές λεπτομέρειες που θυμίζουν την προηγούμενη περίοδό τους, θεματική που τη μαρτυρά ο τίτλος, ε νομίζω αρκετά. Η πρώτη τους δουλειά ήταν ένα τριάντα τριών λεπτών δείγμα καλογραμμένου death και η απήχησή του δεν έκανε καμία εντύπωση.

Επόμενο βήμα το 2013, αυτή τη φορά με την Invictus Productions. To “The Formulas of Death” έρχεται και δείχνει πως οι Σουηδοί δεν έχουν καμία διάθεση να μείνουν σε μία πεπατημένη και να παίξουν εκ του ασφαλούς αφενός και αφετέρου χωρίς να φεύγουν από τα όρια του ιδιώματος, απλώς σπρώχνοντάς τα όσο πιο πέρα μπορούν. Ο δεύτερος δίσκος τους πατάει στην ίδια death βάση σουηδικής κοπής, αλλά ενσωματώνει μία ποικιλία επιρροών, ξεφεύγοντας από όποια μονολιθική λογική. Η παραγωγή είναι πεντακάθαρη σε ένα δίσκο διπλάσιο σε χρόνο από τον προκάτοχό του. Είναι ένα σαφώς πιο ώριμο πόνημα και μία ευρηματικά καινοτόμα προσθήκη στη δισκογραφία τους.
(a classicist’s fan-facts: o δίσκος ξεκινά με το “Vagina Dentata” σε άπταιστα λατινικά και ας μεταφράσω έστω τη μετοχή dentata= ο έχων δόντια)

 

Και αν με τη δεύτερη δουλειά τους έδειξαν τις προθέσεις τους, το “The Children of the Night” ήρθε για να τις κορυφώσει. Η τρίτη δουλειά των Tribulation ήταν μία στροφή από την προηγούμενη death πορεία τους, προς μία κατεύθυνση πιο προσβάσιμη. Goth/heavy επιρροές αναδεικνύονται και το στοιχείο που τους χαρακτηρίζει πλέον ως occult έρχεται περισσότερο στην επιφάνεια, που μερικώς θυμίζουν τους έτερους αγαπημένους μου και συμπατριώτες τους Ghost (σσ: honorary mention για να με κράζει ο Jo) σε μία σαφώς πιο “σκληρή” version. Ο δίσκος δεν έχει καμία τρομερή πολυπλοκότητα, περνάει ευχάριστα, παρατηρώντας τις έξυπνα catchy και παράλληλα καλογραμμένες συνθέσεις του. Παρόλ’ αυτά διατηρεί και στον ήχο, όπως μαρτυρά και στο cover του, το horror χαρακτηριστικό, που θα το έκανε κατάλληλο soundtrack για κάθε ανάλογη ταινία. 

Και φτάνουμε στο εξαιρετικά φρέσκο και, όπως αναφέρθηκε στην εισαγωγή, δίσκο που πάει κατ’ ευθείαν στα καλύτερα της χρονιάς (για την υποφαινόμενη). To “Down Below” κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο, ενώ ήδη είχαμε πάρει μία μικρή γεύση από το “Lady Death” EP, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2017. Μετά από τρεις δίσκους οι οποίοι υπήρξαν μεταξύ τους διαφορετικοί, φαίνεται πως οι Tribulation στο “The Children of the Night” βρήκαν έναν ήχο που τους ταιριάζει και αποφάσισαν να τον εξελίξουν. Το “Down Below” είναι ένα παραπάνω βήμα στην ίδια λογική. Καλογραμμένο, έξυπνο μέσα στην απλότητά του και αρκετά ατμοσφαιρικό. Η τέταρτη δουλειά των Σουηδών είναι τόσο σκοτεινή όσο και προσβάσιμη και παραμένει ένα ακόμα εξαιρετικό δείγμα μέσα στις τέσσερις δουλειές τους. 

Νομίζω ότι πλην των “trve” για τους οποίους “μετά το πρώτο demo ξεπουλήθηκαν”,  οι Tribulation είναι ένα από τα λίγα σύγχρονα δείγματα που έχουμε, τα οποία κάνουν αλλαγές, σε σημείο που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν έως αλματώδεις και παρόλ’ αυτά τις κάνουν εξ ίσου καλά. Γιατί καλές οι αλλαγές αλλά και το να μπορείς να τις στηρίξεις είναι ένα ζήτημα (ξύπνησε ο opeth fan μέσα μου). Ποιο είναι το επιμύθιο όλων αυτών; Κυριακή, Academy, Ιnsomnium και Tribulation, μην το χάσετε. 

 

Rate this item
(1 Vote)
More in this category: « 1000MODS DARK TRANQUILLITY »
back to top

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version