Rockway gr

SATYRICON

Η νορβηγική black metal σκηνή είναι, μάλλον, η πιο ισχυρή και έχει δώσει τεράστια ονόματα στο ιδίωμα. Οι Satyricon αποτελούν, αν μη τι άλλο, ένα σημαντικό κομμάτι αυτής της ιστορίας, όντας ενεργοί για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, με εννέα ολοκληρωμένες δουλειές στο δυναμικό τους και με την τελευταία, “Deep Calleth Upon Deep” να έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές. Οι Satyricon μας επισκέπτονται στις 23 Ιανουαρίου στο Fuzz, έπειτα από εννέα χρόνια και κάνουμε μία αναδρομή στη δισκογραφία τους, η οποία είναι από διάφορες απόψεις, ενδιαφέρουσα.

Η ιστορία ξεκινά με τους Eczema, γύρω στο 1990 και χωρίς κανέναν από αυτό που εμείς γνωρίζουμε σήμερα ως Satyricon. Οι Eczema έπαιζαν death metal και λίγο αργότερα αποφάσισαν να το γυρίσουν στην black, οπότε και η αλλαγή ονόματος, μαζί με την άφιξη του Satyr. Σύντομα τα δύο αρχικά μέλη θα αποχωρήσουν, ενώ ο Frost θα ενταχθεί στο line-up το 1993 και θα ξεκινήσει η ιστορία των Satyricon, όπως τους ξέρουμε μέχρι και σήμερα.

O πρώτος δίσκος κυκλοφορεί επίσημα το 1994 και το όνομα αυτού, “Dark Medieval Times”. Το album έρχεται μέσω της Moonfog, η οποία και ανήκε στον Satyr. Πρόκειται για έναν δίσκο, ο οποίος μέχρι και σήμερα θεωρείται από πολλούς ως μία από τις καλύτερες δουλειές τους.

Η δεύτερη δουλειά τους κυκλοφορεί τον Σεπτέμβρη του 1994. Στον “The Shadowthrone”, ο οποίος και αποτελεί την –μάλλον φυσική- εξέλιξη του “Dark Medieval Times”, μίας και μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, στις κιθάρες και το μπάσο θα βρεθεί ο Samoth των Emperor. Και αυτή δουλειά, βγαίνει μέσω της Moonfog.

Το album που μάλλον αποτελεί και το έργο τομής στην ιστορία των Satyricon, δεν είναι άλλo από τo τρίτo τους. Ο “Nemesis Divina” έρχεται το 1996, με τον Kvedulv, ή αλλιώς, Nocturno Culto των Darkthrone να συμμετέχει στις κιθάρες, ενώ τους στίχους για το “Du Som Hater Gut”, υπογράφει ο Fenriz. Το εν λόγω πόνημα, εκτός από τις άψογες κριτικές, καταφέρνει να ενταχθεί σε ευρωπαϊκά charts και κατά συνέπεια, να αποτελέσει και το εφαλτήριο να εδραιώσουν την καριέρα τους. 

Το 1999, το ντουέτο από την κρύα Νορβηγία, επιστρέφει δισκογραφικά με τον “Rebel Extravaganza”. Πιστοί στην ονοματολογία, επιστρέφουν με έναν δίσκο που είναι όντως extravagant, είτε για την εποχή, είτε για τo στενό πλαίσιο του ιδιώματος. Το αποτέλεσμα ήταν να επέλθει ένας διχασμός στις απόψεις γύρω από αυτή τη δουλειά. Διανύοντας μία αρκετά πιο ανοιχτόμυαλη περίοδο μουσικά, ίσως και με τη βοήθεια της πρόσβασης σε πολύ περισσότερη μουσική με μεγάλη ευκολία, όσο επίσης και πλέον έχοντας ξεφύγει ο κόσμος σε κάποιο βαθμό από “trve” λογικές, θεωρώ πως -σε όρους του σήμερα- δε θα “καταδικαζόταν” τόσο.

Οι πειραματισμοί συνεχίζονται και με την πέμπτη τους δουλειά και το 2002 έρχεται στο φως το “Volcano”. Eίναι μάλλον ο πρώτος δίσκος τους που είναι αρκετά προσβάσιμος σε ευρύ κοινό, καθώς διατηρεί κάποια black χαρακτηριστικά αλλά με αρκετά rock, catchy ύφος και απομακρυνόμενος από το πνεύμα της “αγνής” black metal. Kαι αν ο προηγούμενος δίχασε, εύκολα εξάγεται το συμπέρασμα για το τι συνέβη με αυτόν...

Τέσσερα χρόνια θα πάρει στους Νορβηγούς για να επιστρέψουν, με το έκτο τους LP. Το “Νοw, Diabolical” κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 2006. Πρόκειται για μία ακόμα δουλειά της οποίας δεν της λείπει το catchy χαρακτηριστικό της προηγούμενης, αλλά αυτή τη φορά, είναι πιο μινιμαλιστικό. Μία ακόμα δουλειά που χωρίζει το κοινό σε στρατόπεδα αλλά δικαιώνεται στους αριθμούς, αφού εμφανίζεται σε αρκετά ευρωπαϊκά charts.

Τα ‘10s θα κλείσουν για τους Satyricon με το “The Age of Nero”, το οποίο κυκλοφορεί το 2008. Πρόκειται για μία ακόμα δουλειά που τρέχει στην ίδια λογική με τις προηγούμενες κυκλοφορίες, δίνοντάς του τον χαρακτηρισμό “black ‘n’ roll” και καταφέρνει να εμφανιστεί σε αρκετά charts.

H επιστροφή των Noρβηγών θα έρθει το 2013, με το ομώνυμο album τους και τον σάτυρο να κοσμεί πανηγυρικά το εξώφυλλο. Οι Satyricon έδειξαν για ακόμα μία φορά με πράξεις πως θα συνεχίσουν να πειραματίζονται και δεν τους βγήκε σε κακό, αφού ο δίσκος σημείωσε επιτυχία και έβαλε ξανά το όνομα των Νορβηγών στα charts. Στα φωνητικά του “Phoenix” συμμετείχε ο συμπατριώτης τους και ιδιαίτερα αγαπημένος του ελληνικού κοινού, Sivert Hoyem.

Φτάνοντας στην τελευταία τους δουλειά, το “Deep Calleth Upon Deep”, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι, ήρθε, μερικώς, ως μία επιστροφή. Όχι σε αυτό που έβγαζαν στα πρώτα τους albums από τη μία (άλλωστε, ο Satyr εξήγησε πως μετά την ασθένειά του, προτιμά να γράψει μία λιγότερο aggressive μουσική), αλλά σε ένα σημείο που και οι δύο πλευρές ακροατών, όσων υποστήριξαν πιστά τις επιλογές του Satyr και όσους τον έχουν αποκηρύξει από τα τέλη των ‘90s, να μπορούν να συμφωνήσουν πως πρόκειται για την καλύτερη δουλειά τους τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται μάλλον για την πιο κοντά στις ρίζες τους κυκλοφορία από τον “Nemesis Divina”, μετά το οποίο άρχισαν και οι πειραματισμοί. 

Σε επόμενα πλάνα, σύμφωνα με δηλώσεις του Frost, είναι και η κυκλοφορία ενός album απαρτιζομένου από covers, το οποίο έμεινε στα σκαριά, αφού μεσολάβησε ο τελευταίος τους δίσκος.

Σε όποια πλευρά λοιπόν και αν εντάσσεσαι, φίλε αναγνώστη, ας κρατήσουμε ως δεδομένο ότι οι Satyricon κυκλοφόρησαν τον τελευταίο τους δίσκο, ο οποίος κατάφερε να συγκεράσει τις απόψεις σε satyricon-λάτρεις και satricon-κλάστες και έρχονται να μας παρουσιάσουν τη νέα τους δουλειά μαζί με τους Οn Thorns I Lay. Την Τρίτη λοιπόν, στο Fuzz!

Rate this item
(2 votes)
back to top

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version