Rockway gr

LOREENA McKENNITT Featured

Μουσική…... Μία από τις ομορφότερες και πιο ανταποδοτικές ασχολίες ενός ατόμου. Και εάν μερικά “άψυχα” (τουλάχιστον φαινομενικά) μουσικά όργανα, μπορούν υπό την “καθοδήγηση” ταλαντούχων μουσικών, να προσφέρουν “έμψυχα” ανταλλάγματα στον ακροατή, μία εξαιρετική φωνή, μπορεί να “άγει την ψυχή” και όχι απλά να διασκεδάσει, όπως διαχώριζαν σαφώς, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι…. Να “ταξιδέψει”! Μία τέτοια ξεχωριστή, μάλλον μοναδική φωνή, είναι και της Lorena McKennitt, η οποία έρχεται την Πέμπτη 27 Ιουνίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και για την οποία, δραττόμενοι της ευκαιρίας, επιχειρούμε στο rockway να παρουσιάσουμε μία “συνοπτική εικόνα” από την μακρόχρονη πορεία της.

Η πολυπράγμων μουσικός και συνθέτης (μεταξύ άλλων) Loreena Isabel Irene McKennitt, γεννήθηκε στον Καναδά, την 17η Φεβρουαρίου του 1957. Η παιδική της ηλικία, ξεδιπλώθηκε σε ένα αγροτικό περιβάλλον στη Manitoba του Καναδά, οιωνός μάλλον και “στίγμα” της πορείας στη ζωή της. Ακόμα και σήμερα, δε θεωρεί την προσωπικότητά της αρκετά εξωστρεφή, ώστε να αρμόζει στη δημοσιότητα, που μία επιτυχημένη καριέρα φέρνει και επιτάσσει ως κατάλληλη. Άλλωστε, όλο της το “είναι”, διέπεται από μία κάπως μεταφυσική αύρα. Η φωνή της, απόκοσμη, ιδιαίτερη, μοναδική. Απο το ξεκίνημά της, αυτό ήταν κάτι παραπάνω από αισθητό.

Το πρώτο της πόνημα κυκλοφορεί το 1985, με τίτλο “Elemental”. Σε κέλτικα και folk “μονοπάτια”, αφήνει εξ’ αρχής ισχυρή και έντονη τη σφραγίδα της, σαν κάτι ξεχωριστό. Ακουστική “διάθεση”, με την άρπα {ένα από τα (πολλά) μουσικά όργανα ικανότητάς της} να ξεχωρίζει στο “Stolen Child”, όπου και η έλξη της προς τη φύση και τη φυσιολογία γενικότερα, βρίσκει έκφραση. Ιδιαίτερο και αξιομνημόνευτο επίσης, και το ντουέτο με τον Καναδό ηθοποιό και μουσικό, Cedric Smith, στο παραδοσιακό Ιρλανδικό κομμάτι, “Carrighfergus”.



“Come away, O human child
To the waters and the wild
With a faery hand in hand
For the world's more full of weeping
Than you can understand.”



Ακολουθούν δύο albums, πριν επέλθει η αρχική “εκτόξευση”. Το “To Drive the Cold Winter Away” (1987), μία “εποχιακή” κυκλοφορία (seasonal recording) και το “Parallel Dreams” (1989). Το πρώτο αποτελείται από παραδοσιακές μελωδίες για το χειμώνα και τα Χριστούγεννα, με παρόμοιες ηχητικές “αποχρώσεις” με τον πρώτο δίσκο της και ένα εξώφυλλο, έργο τέχνης {Bacchanalian Scene by Richard Dadd (1862)}. Ηχογραφήθηκε σε μία Καναδική εκκλησία και ένα μοναστήρι στην Ιρλανδία, έντονα συναισθηματικά βιωματικό, παραπέμποντας στα παιδικά της χρόνια. Περιλαμβάνει κυρίως παραδοσιακά κομμάτια και τρία δικά της, από τα οποία το “Snow”, με “μουσικό φόντο” την άρπα της, απλά σε “στέλνει σε άλλη διάσταση”.



Το “Parallel Dreams”, θα έρθει δύο χρόνια αργότερα. Αποτελεί την πρώτη της στιχουργική συνεισφορά, σε ένα ακόμα δίσκο, που όπως και όλοι της, έχουν κυκλοφορήσει από τη δική της δισκογραφική εταιρία, την Quinlan Road. Μία από τις πιο πετυχημένες ανεξάρτητες κυκλοφορίες στον Καναδά, περιέχει μερικά κομμάτια που ξεχωρίζουν, όπως τα “Samain Night”, “Dickens' Dublin (The Palace)”, “Annachie Gordon” και “Breaking the Silence”.


 
Ακολουθεί μία σειρά από τρία albums, που της προσέφεραν αυτό που δεν είχε επιτύχει μέχρι τότε, έστω και εάν δεν ήταν ο πρωταρχικός της στόχος. Εμπορική επιτυχία. Το “The Visit” κυκλοφορεί το 1991 και την συστήνει σε ένα ευρύτερο κοινό. Είναι η εποχή, που όπως η ίδια υποστηρίζει, εντρύφησε πραγματικά και αγάπησε την Κέλτικη μουσική. Τότε, που ανακάλυψε βαθύτερα την ιστορική της υπόσταση. Η παραγωγή βελτιώνεται και εισάγονται πιο ethnic στοιχεία και μεσογειακά, όπως στο “Bonny Portmore”. Για την ιστορία, το “Tango to Evora”, διασκευάστηκε από την Χαρούλα Αλεξίου, ως το “Τανγκό της Νεφέλης”.



1994 και σειρά έχει το “The Mask and Mirror”. Τα ethnic στοιχεία γίνονται ακόμα εντονότερα. Οι ήχοι παραπέμπουν σε ένα αέναο ταξίδι, όπου περνάς ωκεανούς, θάλασσες, ηπείρους, ερήμους, μέχρι τα βάθη της Μέσης Ανατολής. Σαν μία διαδρομή (ταινιών) στο χάρτη, η Ιρλανδία και ο Ατλαντικός, σε στέλνουν στην Ισπανία και τη Μεσόγειο, τη Βόρεια Αφρική και το Μαρόκο, ώσπου να “απογειωθείς” για τη Μέση Ανατολή. Το “Marrakesh Night Market”, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα μουσικά “ταξίδια”, σε ένα δίσκο που χωροχρονικά κινείται μεταξύ τόπων και θρησκειών.



Το “The Book of Secrets” του 1997, ταξιδεύει και κάνει περίτρανα γνωστό και επιτυχημένο το όνομά της, μέχρι και την Ωκεανία. Ένας περίπλους αιώνων συνεχίζεται εδώ και ουσιαστικά ολοκληρώνει μία μουσική, ταξιδιωτική τριλογία, η οποία ξεκίνησε με το “The Visit”. Το πιο επιτυχημένο της “κρεσέντο” μελωδιών, περιέχει κάποιες από τις πιο αναγνωρίσιμες, αλλά και καλύτερες συνθέσεις της, όπως τα “The Mummers' Dance”, “Marco Polo” (διασκευάστηκε και αυτό από την Αλεξίου, με τίτλο “Φίλα με”), “La Serenissima” και “Dante's Prayer”, σε μία εξαιρετική στιγμή μουσικής της ωριμότητας, πριν το “χτύπημα της μοίρας”.



Ιούλιος 1998 και δυστυχώς η μοίρα της επιφυλάσσει μία άκρως δυσάρεστη έκπληξη. Ο αρραβωνιαστικός της Ronald Rees, ο αδερφός του και ένας κοντινός τους φίλος, πνίγονται σε ένα ατύχημα με βάρκα στην περιοχή του Ontario. Ιδρύει έτσι, το “Cook-Rees Memorial Fund for Water Search and Safety” (http://www.cookreesfund.com/), που είναι μέρος μόνο της κοινωνικής της δράσης γενικότερα και έχει μαζέψει πάνω από  4 εκατομμύρια δολάρια, σε υποστήριξη της εκπαιδεύσεως για την ασφάλεια στο νερό, αλλά και για την έρευνα επιχειρήσεων έρευνας και διασώσεως.

Το συμβάν, θα ακολουθήσει μία δεκαετής αποχή, πριν κυκλοφορήσουν δύο ακόμα δίσκοι, τα “A Midwinter Night's Dream” (2008) και “The Wind That Shakes the Barley” (2010). Ο πρώτος είναι ένα αφιέρωμα στις εποχές και σε ό,τι αυτές συμπορεύονται στα βάθη των αιώνων. Μία ωδή, σχεδόν μυστικιστική σε στιγμές, στην φύση και την φυσιολογία, που πάντα ήταν το alter ego της. Συνεισφορά, εκτός από τη θεσπέσια φωνή της και με αρκετά από τα μουσικά της όργανα.



To “The Wind That Shakes the Barley” αποτυπώνει, όπως η ίδια θεωρεί, μία επιστροφή στις ρίζες. Μία επιστροφή στις ρίζες, ως έναυσμα ανασυγκρότησης και ανασύνταξης. Φυσικοί ήχοι και ακουστικά όργανα, προσδίδουν ακόμη μία φορά, μία απαράμιλλη μαγεία, όπως η Loreena McKennitt, πάντα ήξερε να δημιουργεί, για να πλαισιώνει τη φωνή της. Ηχογραφημένο και αυτό σε μία ιστορική τοποθεσία, το Sharon Temple (1832), στο Οντάριο.




 
Έτσι, φτάνουμε στο 2018 και τον τελευταίο της δίσκο, το “Lost Souls”. Η ίδια θεωρεί ότι απλά έχει μαζέψει μία “ποίηση τραγουδιών” (“poesy of songs”), από συνθέσεις που μάλλον είχαν μείνει ανολοκλήρωτες και αποτελούσαν κάτι σαν “χαμένες ψυχές”. Ο ήχος αρκετά “εκμοντερνισμένος”, χάνει κάπως στη μαγεία και την αίσθηση που ήταν σήμα κατατεθέν της, πράγμα που μάλλον είναι αδύνατο να συμβεί με τη φωνή της.



Την Πέμπτη 27 Ιουνίου, η Loreena McKennitt έρχεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, για μία βραδιά που θα είναι αναμφισβήτητα μαγική και θα σαγηνεύσει τους παρευρισκόμενους, όπως είναι δεδομένο ότι κάνει η φωνή της, όποια και αν είναι τα μουσικά γούστα ενός εκάστου.

Rate this item
(2 votes)
More in this category: « HOZIER DREAM THEATER »
back to top

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version