Παρόλο που ξεκινήσατε σε μικρή ηλικία, το πάθος σας για τη μουσική σας οδήγησε, μετά από καλές κριτικές και καλές ζωντανές εμφανίσεις, στο πρώτο σας άλμπουμ. Είχατε σκοπό από καιρό τη δημιουργία μιας μπάντας που θα συνέχιζε επαγγελματικά; Πιστεύετε πως απλά ήταν θέμα τύχης; Πόσο δύσκολο ήταν να αλλάξετε τρεις διαφορετικούς ντράμερς;
Tommy: Ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι, ήμαστε 13 ετών, θέλαμε να γίνουμε ροκ σταρς, όπως κάθε παιδί ονειρεύεται να γίνει ποδοσφαιριστής ή αστροναύτης... Ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής, μέχρι που στα 13 μου, καλοκαίρι, άκουσα το «It’smyLife” των «BonJovi» κι έτσι ξεκινήσαμε αυτό το παιχνίδι. Πιστεύω, πράγματι, πως η τύχη είναι απαραίτητη στη ζωή, μα δεν ήμαστε τα ξεχωριστά παιδιά που έπαιζαν SteveVai στα 15 τους. Μπορούσα να καταπιώ σαν παιδί, μα το μόνο που ήθελα ήταν να τραγουδήσω. Έτσι, ξόδεψα χρόνια (ξεκινώντας από το μηδέν) να μελετώ μουσική. Θα ήμαστε τυχεροί, αν είχαμε γεννηθεί στις ΗΠΑ ή στη Σουηδία όπου το ροκ ακόμη υφίσταται και αν δεν είχαμε πρόβλημα στην αγγλική γλώσσα.
Ήταν πολύ σκληρό να αλλάζουμε όλη την ώρα ντράμερ, καθώς αυτό σημαίνει πως χρειάζεται να τα ξεκινάς όλα από την αρχή όσον αφορά τη μελωποίηση των τραγουδιών και χρειάζεσαι χρόνο. Δεν είχαμε χρόνο όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε το EP στη Γερμανία. Ευτυχώς, ο Matt, ο οποίος είναι πολλά χρόνια φίλος μας και ένας από τους καλύτερους και παλαιούς ροκ ντράμερς στην Ιταλία, σύντομα μας βοήθησε και μετά μπήκε επίσημα στην μπάντα επίσημα ως ντράμερ μας!

Πώς νιώσατε όταν σας έγινε πρόταση από τον Γερμανό παραγωγό Heiko Hinze, ο οποίος είχε ήδη συνεργαστεί με τους «Motley Crue», «Metal Church» και «Tom Jones» να γράψετε το πρώτο σας CD στο Μοναχό;
Tommy: Νιώσαμε, επιτέλους, τυχεροί! Ήταν πραγματικά μια έκπληξη, γιατί δεν του στείλαμε κάποιο demo, ούτε του ζητήσαμε παραγωγή. Ο Heiko ήταν εκείνος που μας βρήκε στο myspace, άκουσε το demo και μας είπε... «Πολύ καλό!»
The Doc: Νιώσαμε πολύ ενθουσιασμένοι από την αρχή! Δεχτήκαμε αμέσως. Είναι μια σπουδαία εμπειρία να δουλεύει κανείς με έναν επαγγελματία όπως εκείνος. Σίγουρα, μας βοήθησε να κάνουμε τέλεια δουλειά και έβγαλε τον καλύτερο εαυτό από όλους μας!

Αφού κυκλοφόρησε το CD σας στις 15 Ιανουαρίου του 2008 πήγατε στη Σουηδία και Ισπανία με τους «Faster PussyCat» και τους «Bang Tango». Ποια η εμπειρία σας από αυτές τις εμφανίσεις; Πιστεύετε πως μία μπάντα χρειάζεται να εμφανίζεται στη σκηνή μόνο με διάσημους ή μπορεί να τα καταφέρει και μόνη της ή τουλάχιστον με λιγότερες συνεργασίες;
Tommy: Πιστεύω πως το πιο σημαντικό πράγμα για μία νέα μπάντα είναι να δημιουργήσει το δικό fanclub, τους ανθρώπους δηλαδή που αγοράζουν τα CD τους, τα μπλουζάκια τους, που ακούν τα τραγούδια τους στο myspace και πάνω απ’ όλα που ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ τους! Έπειτα να ταξιδεύει, ώστε να εμφανιστεί με διάσημες μπάντες είναι ένας σπουδαίος τρόπος να δείχνει κανείς τη μουσική του στον κόσμο που δεν έχει γνωρίσει ήδη την μπάντα. Όταν βρεθήκαμε στην Ισπανία με τους «FasterPussyCat» μας βρήκαν ακόμη περισσότεροι στο myspace, φτάσαμε στο σημείο να γνωρίσουμε ανθρώπους που δεν ήξεραν καν τους «Knyght». Τώρα, όμως, τους ξέρουν, έχουμε νέους φίλους, νέους fans.
Με τους «FasterPussyCat» και τους «BangTango» ήταν μια ευκαιρία τελευταίας στιγμής για εμάς, μα παρόλο που ήταν οι μέρες που δεν είχαμε ντράμερ, ο Matt συμμετείχε στην μπάντα μας για μια ακόμη φορά και ενώ, ειλικρινά, δεν είχαμε καν το χρόνο για πρόβες, τα δώσαμε όλα και ήταν μια σπουδαία επιλογή. Περάσαμε υπέροχα και διασκεδάσαμε πολύ. Ακόμη κι αν δεν ήταν και τόσο εύκολο, ζήσαμε για μια εβδομάδα στο μικρό λεωφορείο της περιοδείας μας!
TheDoc: Παίζοντας με σπουδαίες μπάντες, όπως αυτές, είναι μια μεγάλη βοήθεια: συναντάς νέες προτάσεις, κόλπα και εμπειρία που μπορεί να αποβούν πολύ χρήσιμα.

Έχετε κριτικές πως η μουσική σας δεν είναι ούτε εντελώς AOR, ούτε μελωδικό hard rock. Εσείς, προσωπικά τι τίτλο θα δίνατε στο πρώτο σας CD. Σε ποιο είδος μουσικής θα το κατατάσατε;
Tommy: Ευτυχώς, λένε πως δεν είμαστε ούτε AOR, ούτε μελωδικό hardrock. Είμαστε οι «Knyght». Έχουμε επηρεαστεί από πολλές μπάντες με διαφορετική μουσική η καθεμία, από τα ‘70s, ‘80s, '70s και μοντέρνο υλικό, επίσης. Έχουμε μουσική που μοιάζει με HardRock, AOR, μελωδικό, pop και λίγο από punk και alternative.
Όταν γράφουμε ένα τραγούδι, δεν δίνουμε προσοχή σε ποιο στυλ μουσικής είναι το τραγούδι στο οποίο δουλεύουμε. Βλέπουμε αν το τραγούδι είναι καλό ή όχι και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, ώστε να ακούγεται καλύτερο και πιο μοντέρνο.
Δε μ’ αρέσει ένα άλμπουμ που ακούγεται ολόιδιο από το πρώτο κομμάτι μέχρι και το τελευταίο, γιατί κάθε τραγούδι είναι διαφορετικό.
Στο EP έχουμε: το χαρούμενο ροκ τραγούδι «GoinAnywhere», το ποπ – ροκ «HeavenorHell», την κλασική δυναμική μπαλάντα «AMillionTimes», το rockandroll και λίγο indie και garage«TheGameofLoveandHate» και το μοντέρνο και πολύ hardrock που θα διαρκέσει «ShutUp», κάτι που ήταν εντελώς κανούριο για εμάς.
TheDoc: Το άλμπουμ «BetEverything» είναι κάτι που εμπεριέχει πολλά. Όλα τα είδη που μας αρέσουν και όλες τις επιρροές μας. Πιστεύω πως αυτή είναι η δύναμή του και δείχνει πόσο πολύπλευροι είμαστε σαν μουσικοί.

Κάποιοι πιστεύουν πως λόγω της ηλικίας σας δε θα είχατε τόση επιτυχία, μα εσείς αποδείξατε το αντίθετο. Έπαιξε σ’ αυτό ρόλο και η παραγωγή πιστεύετε, η εταιρεία με την οποία συνεργαστήκατε, η διαφήμιση που κάνατε; Τι μετράει πιο πολύ απ' όλα, τελικά, για εσάς;
Tommy: Ευχαριστούμε! Δυστυχώς, η λέξη «Επιτυχία» είναι ακόμη μεγάλη λέξη για εμάς... Είναι ένας μακρύς δρόμος, μα οι μικρές επιτυχίες και ικανοποιήσεις που λαμβάνουμε, ήρθαν γιατί δεν τα παρατήσαμε, δουλέψαμε σκληρά και οι θυσίες μας λαμβάνουν τόπο.
Τι μετράει πιο πολύ; Τα χρήματα!
Μία καλή μπάντα με πολλά χρήματα μπορεί να τα καταφέρει ενώ μία καλή μπάντα χωρίς χρήματα... χρειάζεται να δουλεύει πιο σκληρά και να προσεύχεται κάθε μέρα!

Tommy, στο «Destination Unknown», το 2007, κάποιοι σε παρομοιάζουν με τον Vince Neil σε νεαρή ηλικία. Πιστεύεις γενικά πως είσαι επηρεασμένος ακόμη από ειδωλά σου; Επίσης, έχετε πολύ καλές κριτικές για τον Francesco που παίζει πλήκτρα. Όλοι τον χαρακτηρίζουν μελωδικό. Francesco, ποια η δική σου άποψη;
Tommy: Ναι, φυσικά είμαι ακόμη επηρεασμένος από τα είδωλά μου (ο VinceNeil δεν είναι ακριβώς το είδωλό μου...). Εκείνο που προσπαθώ να κάνω είναι να ακούω όση περισσότερη μουσική μπορώ και διαφορετικά είδη, έτσι ώστε να εκσυγχρονίσω το παρελθόν μου πλέον.
TheDoc: Είμαι το μελωδικό αγόρι! Αυτό είναι αλήθεια! Έχω πολλές μελωδικές ροκ και AOR επιρροές από τότε που ήμουν παιδί. Μεγάλωσα ακούγοντας σπουδαίους ανθρώπους που έπαιζαν πλήκτρα όπως ο Petterik ή ο Giuffria και πάντα εμπνέομαι από το μελωδικό σχολείο των ‘80s…
Τίποτε δεν είναι καλύτερο από ένα γλυκό πιάνο, μερικές φορές!

Πιστεύετε πως όντως στα φωνητικά παίζει ρόλο η προφορά, όπως πολλοί αναφέρουν ή είναι πιο σημαντική η φωνή; Εσείς κατάγεστε από την Ιταλία και είναι λογικό η προφορά σας, να μην είναι, για παράδειγμα, καθαρά αμερικανική. Σας έχει επηρεάσει ποτέ αυτό;
Tommy: Όπως είπα και προηγουμένως, δυστυχώς, δε γεννηθήκαμε στις ΗΠΑ, στo Ηνωμένο Βασίλειο ή στη Σουηδία, όπου οι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα με την αγγλική γλώσσα. Σε κάποια μέρη της Ευρώπης, όπως στην Ιταλία, τα Αγγλικά δεν είναι καν η δεύτερη γλώσσα κι έτσι είναι δύσκολο να τη μάθει κανείς καλά και ακόμη πιο δύσκολο να τραγουδήσει κανείς με τη σωστή προφορά.
Ξέρω πως κάποιοι άνθρωποι από τις ΗΠΑ και από το Ηνωμένο Βασίλειο διαφωνούν για την προφορά μου. Ξέρω πως ακόμη δεν είναι καλή ή άψογη. Το μοναδικό πράγμα που μπορώ να πω είναι πως δουλεύω και πάνω σε αυτό.

Παλιά στην αγγλική γλώσσα, ο τίτλος του ονόματός σας γραφόταν «knyght» και μετέπειτα εξελίχθηκε σε «knight». Ουσιαστικά ονομάζεται τους εαυτούς σας ιππότες. Προκύπτει από κάπου συγκεκριμένα αυτό; Γιατί επιλέξατε την παλαιά γραφή της λέξεως αυτής;
Tommy: Αυτή είναι μια μεγάλη ερώτηση που ακόμη δεν έχει μια έξυπνη απάντηση... Δεν ξέραμε πως το όνομα «Knyght» σήμαινε «Knight» στα Αγγλικά. Θέλαμε κάτι που δε σήμαινε τίποτα κι έτσι αλλάξαμε το «I» σε «Y», σκεπτόμενοι πως θα ήταν κάτι νέο... Επίσης, θέλαμε κάτι εύκολο για να το θυμάται και να γράφει ο κόσμος και, ειλικρινά, δεν ξέρω τι άλλο σκεφτόμασταν εκείνη την ημέρα και διαλέξαμε το όνομα «Knyght». Προσκολληθήκαμε στην μπάντα και δεν έχουμε αλλάξει από τότε.

Σε κάθε ζωντανή σας εμφάνιση, η αφίσα που τυπώνετε έχει διαφορετική όψη και οι φωτογραφίες σας ποικίλλουν. Tommy, μας είπες πως γενικώς θέλεις να δείχνεις κάτι διαφορετικό κάθε φορά στον κόσμο. Μπορείς να μας το αιτιολογήσεις; Πιστεύεις πως το ίδιο ισχύει και με τη μουσική ή κάποιος πρέπει να μένει σταθερός σε αυτό που τον εκφράζει;
Tommy: Αγαπώ τη μουσική και θέλω να είμαι μουσικός, γιατί δε θέλω να υπάρχει το «κάθε μέρα υπάρχει η ίδια δουλειά». Όταν εμφανιζόμαστε στη σκηνή, παίζουμε εκείνο που που νιώθουμε εκείνη τη στιγμή. Ακόμη, όμως, κι αν παίζαμε την ίδια λίστα κάθε βράδυ, οι ζωντανές μας εμφανίσεις δε θα ήταν οι ίδιες. Μπορεί να είμαι λυπημένος, χαρούμενος, πεινασμένος και το συναίσθημά μου εκφράζεται στην παράστασή μου.
Δεν είμαστε ένα show της BritneySpears, μια σούπερ παράσταση με τα σούπερ εφέ, όπου κάθε βήμα και κάθε χορός είναι μελετημένα από πριν και κάθε νύχτα κάνουν συνέχεια τα ίδια...

Στις εμφανίσεις παρατηρούμε πως το ντύσιμό σας είναι καθαρά επηρεασμένο από παλαιότερες εποχές και πολλοί σας παρομοιάζουν με τους «Bon Jovi». Παρουσιάζεστε έτσι επειδή θέλετε να διατηρήσετε αυτό το ύφος;
Tommy: Φυσικά υπάρχει μεγάλη επιρροή πάνω μου από τους «BonJovi» και την κλασική ροκ μουσική, μα στις μέρες μας καταλάβαμε πως το παρελθόν έχει περάσει κι έτσι προσπαθούμε αυτές τις μέρες να εκσυγχρονίσουμε τους «Knyght», τα πάντα. Από τα τραγούδια μέχρι και την εμφάνιση...
TheDoc: Τώρα έχουμε αποφασίσει να αφήσουμε το στυλ των ‘80s. Μπορείτε να το δείτε ήδη στο EP μας. Είναι πιο μοντέρνο από τα παλιά μας demos... Και θα ακούσετε ακόμη περισσότερα στα νέα τραγούδια που ετοιμάζουμε!

Στη σκηνή είστε πολύ ζωντανοί και δείχνετε ακούραστοι. Πώς νιώθετε μετά από κάθε συναυλία; Επίσης, τραγουδάτε και διασκευές από άλλους καλλιτέχνες. Πιστεύετε πως είναι απαραίτητο, από τη στιγμή που έχετε ήδη τους δικούς σας στίχους;
TheDoc: Μετά από κάθε ζωντανή μας εμφάνιση, είμαστε ένας συνδυασμός από κούραση και ανεβασμένη αδρεναλίνη! Νιώθουμε πως χρειαζόμαστε να διασκεδάσουμε ακόμη περισσότερο!
Tommy: Το μόνο που θέλω είναι να είμαι στη σκηνή και να παίζω. Έτσι, κάθε στιγμή που είμαι στη σκηνή δε με ενδιαφέρει αν είναι 1.000 άτομα από κάτω ή 10 για να με δουν. Δε με πειράζει αν είμαι καλά ή άρρωστος εκείνη την ημέρα. Κάνω ό,τι θα ήθελα να κάνω, ώστε να δημιουργήσω ένα σπουδαίο show και αφήνω τους ανθρώπους να απολαμβάνουν την μπάντα και να περνούν καλά.
Μετά την εμφάνιση, μπορεί να είμαι κουρασμένος, μα χαρούμενος αν η εμφάνιση έχει πάει καλά. Αυτό σημαίνει κιόλας πως άξιζε τον κόπο...
Ή, κάποιες φορές, το show μπορεί να μην ήταν τόσο καλό... Σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι καλύτερο για μένα να μη μιλώ για λίγο...
Το να παίζουμε covers από άλλες μπάντες είναι ένας τρόπος να αφήνουμε τους ανθρώπους να παίρνουν μια ανάσα από τα δικά μας τραγούδια και να τους κάνουμε να ακούν κομμάτια που ήδη ξέρουν και τραγουδούν κιόλας. Συνήθως, παίζουμε αρκετές διασκευές στη διάρκεια των εμφανίσεών μας.

Οι τίτλοι των τραγουδιών σας και οι στίχοι σας είναι επηρεασμένοι από την πραγματική ζωή σας, από πράγματα που έχετε ζήσει; Πιστεύετε στην αγάπη ή είναι δύσκολο στις μέρες μας (από το τραγούδι σας «Το Παιχνίδι της Αγάπης και του Μίσους». Έχετε κάνει πολλές εμφανίσεις, τις οποίες και προαναφέραμε. Ποια τα επόμενα πλάνα σας και πού θα θέλατε περισσότερο απ' όλες τις χώρες να εμφανιστείτε. Με ποιους και γιατί;
Tommy: Οι στίχοι μας είναι επηρεασμένοι κατά 100% από την καθημερινή μας ζωή. Μιλάμε για την ίδια τη ζωή μας, για τις εμπειρίες μας, τις σκέψεις μας, τα πιστεύω μας... Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πως οι στίχοι δεν είναι σημαντικοί, μα προσωπικά πιστεύω πως είναι υπερβολικά ιδιαίτεροι. Δεν μπορώ να τραγουδώ ο,τιδήποτε ή κάτι που δεν έχει νόημα. Θέλω να πιστεύω σ’ αυτό που λέω, σ’ αυτό που τραγουδώ!
“Η Αγάπη είναι μόνο συναίσθημα» τραγούδησαν οι «Darkness». Ναι, είναι μόνο συναίσθημα, όπως και το Μίσος. «TheGameofLoven’ Hate» («Το Παιχνίδι της Αγάπης και του Μίσους») μιλάει για το πόσο κοντά μπορεί, κάποιες φορές, να είναι αυτά τα δύο συναισθήματα.
TheDoc: Όλοι πιστεύουμε στην αγάπη, ακόμη κι αν σίγουρα είναι πολύ δύσκολο να βρεις την πραγματική αγάπη και σχέση στις μέρες μας, πολύ πιο δύσκολο κι απ’ το να γράψεις ένα επιτυχημένο EP!
Tommy: Όσον αφορά τα επόμενα σχέδιά μας, το σίγουρο είναι πως δε θα τα παρατήσουμε. Συνεχίζουμε την προώθηση του EP μας «BetEverything» για όλο το χρόνο, γράφουμε νέα τραγούδια. Ήδη έχουμε νέο υλικό για μια μελλοντική δουλειά.
Επίσης ελπίζουμε για άλλη μία φορά, περιοδεία στην Ευρώπη με κάποια διάσημη μπάντα, μετά το καλοκαίρι. Έχουμε κάποιες προσφορές πάνω σε αυτό και δουλεύουμε γι’ αυτό, μα δεν μπορούμε να πούμε κάτι άλλο αν δεν είναι επίσημο.
Θα ήταν ωραίο να εμφανιζόμασταν σε κάποια μεγάλα φεστιβάλς, μα δυστυχώς είναι δύσκολο. Χρειάζεται να έχεις τις κατάλληλες επαφές και φυσικά, χρήματα.
TheDoc: Σ’ ευχαριστούμε Μαρίνα και εσένα και τον Rockway γι’ αυτή τη συνέντευξη και όλους τους Έλληνες θαυμαστές μας (αν υπάρχουν...)! Παραμείνετε συντονισμένοι στο www.myspace.com/knyghtband και συνεχίστε να ροκάρετε!

Τα τραγούδια των «Knyght»:

1. Goin’Anywhere
2. Heaven or Hell
3. A Million Times
4. Shut up
5. The Game of Love and Hate
6. Destination Unknown
7. Stop me
8. I’ll live in your Shadow
9. The Believer
10. Born to Bun
11. Neverland
12. Until the Dawn
13. Tell me Why

Όλα τα τραγούδια έχουν γραφεί από τον TommasoForni και τον OlivieroForni (τα δύο αδέρφια που ξεκίνησαν τη δημιουργία αυτής της μπάντας).
Διεύθυνση από τους «Knyght» και τον HeikoHinze.
Ντράμερ τους ο Matt.
Η φωτογράφηση έγινε από τον κο F. Favetta και η καλλιτεχνική εργασία από την εταιρεία «PincakeDesign».
Σας ευχαριστούμε... «Knyghts». Καλή δουλειά!

Καλή επιτυχία και κάντε πάντα αυτό που θέλετε και αισθάνεστε!
Με τις θερμότερες ευχές,
Μαρίνα Βενεκά