Rockway gr

MONSTER MAGNET Featured

Μία φορά και έναν καιρό στην δεκαετία των ‘80s, στο ζεστό New Jersey της Αμερικής, γεννήθηκε ένα συγκρότημα που χάραξε την δικιά του ιστορία και πορεία στη rock μουσική.

Ιδρυτικά του μέλη, ήταν οι Tim Cronin στα φωνητικά και ντραμς και John Mc Bain στην κιθάρα. Το line-up του group αρχικά δεν ήταν σταθερό για μεγάλο χρονικό διάστημα, όμως αυτό έμελλε να αλλάξει, μόνο όταν βρέθηκε στο δρόμο του ο πολυπράγμων Dave Wyndorf. Το όνομα του συγκροτήματος : Monster Magnet. ‘Η μήπως, σκέτο Dave Wyndorf; Η μπάντα πρώτα απ’ όλα άλλαξε πολλά ονόματα μέχρι να καταλήξει στο Monster Magnet, με μερικά από αυτά να είναι τα Dog of Mystery, Airport 75, Triple Bad Acid και King. Μετά από αυτά, το συγκρότημα ξεκίνησε να διεκδικεί μία θέση στον χώρο της rock μουσικής το έτος 1989. 

Τα κολλήματα του Wyndorf στη “μουσική”, ξεκίνησαν με τους hard/ punk rockers Mc5 και Stooges και ύστερα άγγιξαν τους ψυχεδελικούς Hawkwind και heavy metallers Black Sabbath, οι οποίοι φάνηκαν αργότερα ότι ήταν “δυνατές” επιρροές για τον ίδιο και τη δημιουργικότητά του. Ο Wyndorf κατέστη ως ο βασικός συνθέτης των MM, παίρνοντας τα ηνία επάξια με την έμπνευση και το ταλέντο του. Είναι ένας μουσικός-μορφή, μία από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες του rock, αναμφισβήτητα ξεχωριστός σ’ αυτό που κάνει εδώ και 30 χρόνια! Βρίσκεται στο δικό του “σύμπαν” και πρόκειται να μας μεταφέρει εκεί, μαζί με την “σατανική” παρέα του, καθώς επιστρέφουν στην Ελλάδα για δύο συναυλίες, που κανείς δεν πρέπει να χάσει!

Spine Of God



Το “Spine Of God”, είναι το ντεμπούτο full length για τους “Τερατομαγνήτες” ύστερα από τέσσερα demo και το ομότιτλό τους EP. Η κυκλοφορία του, πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβρη του 1991 στην Γερμανία και τον Φλεβάρη του 1992 επίσημα και στην Αμερική, από τις εταιρείες Glitterhouse Records και Caroline Records. Το line-up του group, τότε απαρτιζόταν από τους John McBain (κιθάρα), Joe Calandra (μπάσο) και Jon Kleiman (ντραμς). Ο Tim Cronin, αν και ήταν ιδρυτικό και βασικό μέλος του στα φωνητικά και στα ντραμς, αποχώρησε από τη σύνθεση ένα χρόνο πριν την κυκλοφορία του “Spine Of God”. Συνέχισε όμως να δουλεύει με τους ΜΜ από άλλα πόστα.

Μαζί με τους Kyuss, Fu Manchu και Sleep, οι Monster Magnet θεωρούνται από τους πρωτεργάτες της stoner σκηνής, ενώ το άλμπουμ θεωρείται από τα πρώτα κλασικά της stoner rock γενικότερα. Σίγουρα απαραίτητο, στη δισκοθήκη του εκάστοτε οπαδού του είδους. Ο δίσκος συνδυάζει punk, heavy metal, psychedelic και space rock στοιχεία, υπό την έμπνευση της μορφής ονόματι Wyndorf. Λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του ο Mc Bain αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον κιθαρίστα των Atomic Bitchwax, Ed Mundell.



Superjudge



Τον Απρίλιο του 1993 κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλο “Superjudge”. Επαρκώς δυνατό άλμπουμ, ψυχεδελικό, τριπαρισμένο, εφετζίδικο δυστυχώς όμως και υποτιμημένο. Οι αιτίες για αυτό, ήταν από τη μία η πτώση του metal γενικά και από την άλλη η άνοδος του grunge εκείνο το διάστημα. Γεγονότα τα οποία δε βοήθησαν ιδιαίτερα, με αποτέλεσμα το album να μην πάει και πολύ καλά στο εμπορικό κομμάτι. Συνιστά την πρώτη συνεργασία του συγκροτήματος με μεγαλύτερη δισκογραφική, την A & M, ενώ μουσικά κινείται σε μεγάλο βαθμό μεταξύ του stoner, του psychedelic και του fuzz rock.

Το άλμπουμ έχει πολλή ενέργεια, είναι έντονο και ουσιαστικά συνεχίζει από εκεί που τελείωσε το “Spine Of God”. Ακόμα, περιέχει δύο διασκευές στα τραγούδια, “Evil” του Willie Dixon και “Brainstorm” των Hawkwind. Ωστόσο, η συνθετική και στιχουργική δεινότητα του Wyndorf αναδεικνύεται στα “Cyclops Revolution”, “Cage Around The Sun”, “Elephant Bell”, “Stadium” και φυσικά στο trippy “Black Balloon”. Κλασσικός δίσκος στο είδος του και ουσιαστικά αποτελεί την προετοιμασία των Monster Magnet για την επικείμενη καλλιτεχνική απογείωσή τους.



Dopes To Infinity



Και φτάνουμε στην δισκογραφική δουλειά που άλλαξε τα μουσικά δεδομένα για το stoner και space rock. Αν θέλετε, μπορούμε να την περιγράψουμε ως το καλλιτεχνικό αριστούργημα, της συνθετικής μορφής που ακούει στο όνομα Wyndorf. Το τρίτο album του συγκροτήματος “Dopes To Infinity”, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1995 και θεωρείται από πολλούς λάτρεις της rock, ιδίως εκείνων που ακολουθούν αυτή τη σκηνή με μεγάλη αγάπη, το καλύτερο μουσικό του “παιδί”.  Από αυτό ξεχώρισαν το “Negasonic Teenage Warhead”, που έγινε hit καθώς παίχτηκε την προηγούμενη χρονιά στην αμερικάνικη κομεντί S.F.W., το ομότιτλο τραγούδι “Look To Your Orb For The Warning” που ακούστηκε στο Matrix και το “Dead Christmas”. Ο δίσκος έθεσε τον πήχη ψηλά για το κοινό αυτής της σκηνής και “εγκαθίδρυσε” τους Monster Magnet στον παγκόσμιο χάρτη της rock μουσικής. Αν και σπουδαίο άλμπουμ για το είδος, δεν κατάφερε να έχει την επιθυμητή εμπορική επιτυχία.



Powertrip



Ακτινοβόλο και διασκεδαστικό, έμελλε να είναι το τέταρτο album των Monster Magnet. Η διανομή του πραγματοποιήθηκε από την τότε εταιρεία A&M, με την οποία οι MM είχαν συμβόλαιο να κυκλοφορήσουν ένα ακόμη τελευταίο album μαζί της. Υπαίτια για την πρώτη πρόταση, μάλλον ήταν η εγκατάσταση του Dave σε ένα ξενοδοχείο του “φωτεινού” Las Vegas, στο οποίο τα καζίνo και τα clubs του, συνιστούν μέχρι και σήμερα σήμα κατατεθέν. Δεν γνωρίζουμε εάν ο μουσικός όντως διασκέδασε στο LV εκείνη την περίοδο ή αν βρήκε το νόημα της ζωής, πάντως η διαμονή του εκεί, σίγουρα τον βοήθησε να “δει” και να βρει τον πραγματικό ορισμό του ατόφιου και catchy rock με θεματολογία πάνω στο sex, drugs and rock ‘n’ roll.

Το λαμπερό και mainstream “Powertrip”, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1998 με παραγωγούς τον ίδιο τον Dave και τον Matt Hyde (Slayer, Children of Bodom) και επιβεβαίωσε το ντόρο που είχε ήδη δημιουργηθεί στο “Dopes To Infinity”, προσελκύοντας μεγαλύτερη γκάμα ακροατών. Τα κορυφαία άσματά του, το “Space Lord” και το ομώνυμο, ακούγονται έως και σήμερα παντού και από οποιονδήποτε! Ο δίσκος έγινε χρυσός και θεωρείται ο πιο εμπορικός τους. Ακόμα, στην επιτυχία αυτή συνέβαλε η προσθήκη του κιθαρίστα  Phil Caivano, η συμμετοχή του οποίου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.  Rock ‘n’ roll lives on, mother… mother…!



God Says No



Το 2000 βγήκε ο πέμπτος δίσκος τους “God Says No”, ο οποίος αν και διαφορετικός από τους προηγούμενους, με κάμποσα καλά σημεία, δεν ήταν τόσο πετυχημένος όσο το “Powertrip”. Η εμπορική επιτυχία του τελευταίου, κατόρθωσε να ανανεώσει το συμβόλαιο για το συγκρότημα με την ίδια εταιρεία, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε αυτή την κυκλοφορία. Αν και οι γνώμες αναφορικά με το album ήταν και είναι διφορούμενες, έφτασε #153 στο Billboard και #17 στα γερμανικά και σουηδικά charts. Εδώ, ο Wyndorf ακολούθησε μουσικά την πεπατημένη του “Powertrip”, με μία κάπως πιο σκοτεινή θεματολογία, καθώς στιχουργικά πραγματεύτηκε τα εσώψυχά του και τη ζωή του rockstar. Κυκλοφορώντας ακριβώς στην αρχή της νέας χιλιετίας, αναγκαστικά η ‘90s αισθητική πήγε περίπατο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το επίπεδό του album δεν είναι καλό. Ταυτόχρονα, το “God Says No”, σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τους Monster Magnet, αφού ο μπασίστας Joe Calandra και ο ντράμερ Jon Keinman, αποχώρησαν οριστικά από το συγκρότημα. Τα must listen tracks του : “Melt”, το πιασάρικο αλά hippie ομώνυμο κομμάτι, το 7λεπτο και δυναμικό “Cry” και το “Queen Of You”, που αναφέρεται στις προσωπικές σχέσεις των  ανθρώπων.



Monolithic Baby



Τέσσερα χρόνια μετά το “God Says No” και το τέλος της συνεργασίας τους με την εταιρεία A&M, οι Monster Magnet καταλήγουν στην “φωλιά” της SPV για την κυκλοφορία του επόμενου album τους. “Monolithic Baby!”. Μία δισκογραφική δουλειά σαφώς πιο άμεση, “πιασάρικη” και κοντά στις “ορέξεις” του “Powertrip”, απ’ ότι το “God Says No”. Το album κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2004, με παραγωγούς τον “μουστάκια” frontman και τον Scott Humphrey (Rob Zombie) και ήταν το ντεμπούτο για τον μπασίστα Jim Baglino και τον ντράμερ Michael Wildwood στο συγκρότημα. Ο δίσκος περιλαμβάνει αρκετές δόσεις hard rock και rock ‘n’ roll, ενώ η ενέργεια και η έμπνευση στα τραγούδια βρίσκεται συνεχώς εκεί, με πιο γνωστά τα “Unbroken (Hotel Baby)”, το οποίο έγινε και hit single, το “Monolithic” και το “Slut Machine”, που ακούστηκε και στη δημοφιλή σειρά με τους μηχανόβιους, Sons Of Anarchy. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν μέσα σε αυτό και τρεις διασκευές πάνω στο “There's No Way Out of Here”, γραμμένο από τον Ken Baker και ερμηνευμένο πρώτα από τους Unicorn και δύο χρόνια μετά από τον David Gilmour, στο “The Right Stuff” του Robert Calvert και το “Venus In Furs” των Velvet Underground, ως bonus track.



4-Way Diablo



Το συγκρότημα από το New Jersey, και το βασικό του μέλος κυρίως, ο Dave Wyndorf, επέστρεψαν δριμύτεροι και με περισσή garage ενέργεια στον έβδομο δίσκο τους, το “4-Way Diablo”. Αυτή η δισκογραφική δουλειά βγήκε τον Οκτώβρη του 2007 πάλι σε συνεργασία με τον παραγωγό Matt Hyde, ήταν η δεύτερη και τελευταία των MM με την εταιρεία SPV και το ντεμπούτο για το ντράμερ Bob Pantela, μιας και ο Wildwood αποχώρησε οριστικά. Πριν την επίσημη κυκλοφορία του όμως, το group αντιμετώπισε διάφορες δυσκολίες, με πρώτη την αποχώρηση του κιθαρίστα Caivano και τελευταία και σημαντικότερη τον παρoλίγο θάνατο του Dave από κατάχρηση ουσιών.

Όλα αυτά τα γεγονότα οδήγησαν σε ένα rock album κάπως πιο ήπιο, με έμφαση κυρίως στη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Υπάρχουν οι δυναμικές στιγμές, όπως το ομώνυμο, τα “Blow Your Mind” και “Slap In The Face”, αλλά αναμφισβήτητα τα mid-tempo τραγούδια του είναι τα πιο ευσυγκίνητα και ανατριχιαστικά, όπως τα “I’m Calling You”, “A Thousand Stars”, “Little Bag Of Gloom” και το ορχηστρικό “Freeze & Pixillate”, με τα ανατολίτικά του στοιχεία. Είναι το πρώτο album στο οποίο ο Dave ερμηνεύει και γράφει στίχους “νηφάλιος”, μετά την περιπέτεια υγείας του. Το album μπορεί πάλι να δίχασε το κοινό του συγκροτήματος, όμως την ίδια στιγμή σηματοδότησε, με βεβαιότητα, την αξιόλογη και αξιοπρεπή επάνοδό του.  



Mastermind



Μετά το τέλος της συνεργασίας τους με την εταιρεία SPV, οι Monster Magnet προστέθηκαν στο roster της “μεγάλης” Napalm Records. Το όγδοο album του group, αποτέλεσε την τελευταία δισκογραφική δουλειά στην οποία συμμετείχε στις κιθάρες ο Ed Mundell και την επάνοδο του Phil Caivano στο line-up του. Το “Mastermind”, κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2010 με παραγωγό τον Matt Hyde και κατάφερε να ανέβει στο #165 του Billboard 200. Το συγκρότημα εδώ επέστρεψε επίσημα στις ρίζες του stoner και της “ψυχεδέλειας”, μετά από δέκα χρόνια, θυμίζοντας στους παλιούς οπαδούς και μαθαίνοντας στους νέους, την σπουδαιότητα και το μεγαλείο των Monster Magnet στη rock μουσική. Το 2015 επανακυκλοφόρησε ως “Cobras and Fire (The Mastermind Redux)”, εκ νέου μιξαρισμένο.



Last Patrol



Οι Monster Magnet επανήλθαν στα μουσικά δρώμενα τρία χρόνια μετά το “Mastermind” με το “Last Patrol”, και συγκεκριμένα τον Οκτώβρη του 2013. Η τάση του group προς τις παλιές, καλές, ψυχεδελικές και garage επιρροές και η επιστροφή του στο space rock ύφος είναι εμφανείς. Επιπλέον, αποτελεί την πρώτη δισκογραφική του δουλειά χωρίς τον κιθαρίστα και σταθερό του μέλος Ed Mundell, με τον Garett Sweeney ως αντικαταστάτη του στην “βασική” κιθάρα και τελευταία για τον μπασίστα Jim Baglino, τον οποίο αντικατέστησε την ίδια χρονιά ο Chris Kosnik. Το εναρκτήριο “I Live Behind The Clouds” , το ομώνυμο, “ The Duke of Supernature” και το “Paradise”, συνιστούν κοινώς τις αλλαγές στον ήχο των MM, καθώς στοχεύουν ταυτόχρονα σε μία διαφορετική ηχητική ατμόσφαιρα, από αυτή που μας είχαν συνηθίσει.

Το άλμπουμ αυτό είναι εμπειρία, είναι εικόνα, είναι μαγεία, είναι κάθαρση! Το “Last Patrol”, αποτελεί απτό δείγμα συνθετικής εξέλιξης και ωρίμανσης του Wyndorf και της παρέας του, μιας και αποδεικνύει για άλλη μία φορά, την ικανότητα του πρώτου να συνθέσει “καθαρός”. Ένα χρόνο μετά, επανακυκλοφορήσε ως “Milking the Stars: A Re-Imagining of Last Patrol”, ως ένα καινούριο ακουστικό ταξίδι του “Last Patrol”.



Mindfucker



Το “Mindfucker”, συνιστά την τελευταία δισκογραφική δουλειά του group μέχρι στιγμής, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2018. Τα δέκα τραγούδια του, είναι επηρεασμένα από το Detroid rock των ‘70s, καθώς ο Wyndorf είναι λάτρης εκείνης της εποχής και των ινδαλμάτων που έγραψαν ιστορία τότε. Αρκετά κομμάτια του, όπως η διασκευή του “Enjection” (του Robert Calvert), τα “Mindfucker”, “Rocket Freak” και “I’m God”, ξυπνούν ορέξεις του ακροατή για χορό, ενώ το “When The Hammer Comes Down” έχει έναν ψυχεδελικό αέρα και σίγουρα αποτελεί ωδή στους Black Sabbath με τα ταξιδιάρικα riffs του και με την χαρακτηριστική φωνή του Dave να μοιάζει αρκετά με του Ozzy, σε σημεία. Η επιστροφή των “Τερατομαγνητών” σε πιο hard και punk rock μονοπάτια είναι γεγονός και δηλώνει τις διαθέσεις και την επιθυμία τους για groove και αγνό rock. Το “Mindfucker” συνιστά την τελεολογική αφορμή που θα απολαύσουμε για πολλοστή φορά τους Monster Magnet στις 9 και 10 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα για δύο συναυλίες, και ειδικότερα στον χώρο του Piraeus Academy της Αθήνας και Principal Club Theater της Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα.

Rate this item
(3 votes)
More in this category: « SLAPSHOT PRAYING MANTIS »
back to top

Template Design © info@DrakontasGraphics.com | Managemenent by www.theLeaders.EU | All Rights Reserved Rockway.gr 2012

Top Desktop version